Een bijzondere reis

Na bijna twee maanden skiën zag ik afgelopen dinsdag de bergen van Kvikkjokk voor mij opduiken. Ik kreeg het gevoel ‘thuis’ te zien. Nu ben ik echt even thuis, terwijl mijn pulka in Kvikkjokk op mij ligt te wachten om aan het laatste gedeelte van een bijzondere reis te beginnen. Mijn twee rustdagen heb ik in Jokkmokk doorgebracht. Morgen brengt een vriendin mij naar Kvikkjokk, waarna ik via Padjelantaleden, Nordkalottenleden en Kungsleden naar Treriksröset ski. Naar het einde van de bergen.

rodfjallet
tent-bergen
rendieren-helags
drie-vissers
skitochtje
pieljekaise
Parka
till-jakkvik
rianne-sneeuw

Foto impressie

7oo kilometer geskied, nog 600 te gaan!

Spannende oversteek over meren

image Waar is de winter? Sinds ik uit de bergen ben en mezelf in het laagland begeef heb ik te maken met temperaturen boven nul. Zelfs ‘s nachts! De sneeuw wordt zwaarder, de ski´s en pulka glijden minder goed en soms moeten we, Anna en ik, de pulka´s optillen en over een gedeelte dragen waar de sneeuw compleet verdwenen is. Ik verlang naar de bergen! We hebben besloten om totaan Gäddede samen te skiën, o.a. omdat we regelmatig de pulka’s moeten dragen, maar ook omdat we een aantal meren moeten oversteken waarvan het ijs onder een laag water ligt. Gisteren in de namiddag stonden we aan de rand van het meer Rengen dat er zo slecht uitzag, dat ik besloot te bellen met iemand in Valsjöbyn, het dorp dat aan de overkant ligt, om te horen of het ijs nog betrouwbaar is. Dat is het; er is nog volop scooterverkeer over het ijs, het is alleen een beetje nat. Kletsnat en zeer opgelucht stonden we een kwartier later aan de overkant. Anna had last van hoofdpijn en ik voelde mezelf opeens erg moe. Niet vanwege een fysiek zware dag, maar van de spanningen die het geeft iedere keer als we een meer over moeten. Vannacht slaat het weer om; het wordt kouder en er komt sneeuw. Vlak voor mijn vertrek kreeg ik een goede tip van Gary, een Engelsman die vorig jaar langs de hele bergketen skiede. Hij liet mij een route zien van Valsjöbyn naar Gäddede, door de bergen langs de Noorse grens. Deze route nemen we. Uit het bos, de bergen in!
image

Skiën door de nacht

image Gisteren skiede ik over een meer met de naam Hästskosjö, toen een sneeuwscooterbestuurder mij staande hield voor een praatje. Carl-Erik was nieuwsgierig geworden en wilde weten waar ik naar opweg was, met mijn volgeladen pulka en hond. Ik vertelde kort mijn verhaal en hij reageerde uitgelaten: “Breng een bezoek aan Stig, hij woont in Olden!” Ik zou langs het kleine dorp Olden skiën en had gepland om tussen Olden en Jänsmässholmen mijn tent op te slaan. Maar de dag verliep anders. Stig is een gepensioneerde man die in een oude school in Olden woont. Eén van zijn hobbies is het volgen van mensen die langs de Zweedse bergketen skiën. Hij wist dat ik in de buurt van Olden was en toen ik de school binnenstapte verwelkomde hij mij met: “Aha, jij bent die Nederlandse met hond Jussi. Willen jullie hier overnachten?” Nu woon ik in een oude school, die tegenwoordig dienst doet als dorpshuis en zo nu en dan overnachten jagers, skiërs, vissers en sneeuwscootermensen hier. Stig is, net als Carl-Erik, goed in praten. Hij vertelt honderduit over de geschiedenis van de school, het dorp, over lange skitochten en sledehondenraces die hier vroeger plaatsvonden. Ik vind het ontzettend leuk als iemand goede verhalen heeft over plekken waar ik doorheen ski en verblijf. Hij heeft een dankbare luisteraar aan mij.

image Ik heb het berggebied verlaten en ski nu voornamelijk door bossen en over moerassen. De afgelopen week heb ik flinke afstanden afgelegd, ruim 30 kilometer per dag, maar door de hoge temperaturen en de zware sneeuw worden de dagetappes korter. De koude tentnachten in de bergen, met zo nu en dan -25, hebben plaatsgemaakt voor relatief warme nachten. Nadeel van de hoge temperaturen is dat ik nu te maken heb met natte sneeuw, zelfs soms regen. Erg triest om te beleven, en ook te horen van locals, dat de winters steeds warmer worden. Komt er een tijd dat we voor een echte winter naar de Poolgebieden moeten reizen?

image Vlak voor Kallsedet trof ik Anna weer. Dat was een leuk weerzien. Samen brachten we de nacht door in Kallsedet Fjällcenter, gerund door Nederlanders. Wat heerlijk om te worden omringd door Nederlandse gezelligheid; koffiedrinken, kletsen over van alles en nog wat, hulp bij reparatie van Anna’s uitrusting, tips over de komende route, wafels met slagroom en niet te vergeten; ik kon eindelijk mijn verlangen naar vers fruit stillen. image Wat was ik blij met mijn sinasappel en avocado. Al dagen verlangde ik naar vers fruit, met name sinasappel. We vertrokken de volgende dag pas om 15.00 uur, helemaal bijgekomen van onze lange skidagen. Volgens mij had ik een suikerkick van de wafel met slagroom; ik skiede een tijd met mijn hoofdlamp door het inmiddels donkere bos. Ik had nog geen zin om mijn tent op te zetten. Die avond voelde als een koude zomernacht in Vajmat, mijn dorp. Anna hield het voor gezien en sloeg in de avondschemering haar tent op, terwijl ik verder skiede door de donkere nacht.

1300 kilometer per ski; eerste etappe

Ik zit met een heerlijk gevoel in de lounge kamer van Storvallens jeugdherberg. Een aardig meisje dat hier werkt heeft haar laptop aan mij uitgeleend zodat ik mijn blog kan bijwerken. Het eerste deel van mijn reis zit erop. Net zoals het leven kent een reis veel hoogte- en dieptepunten. Hoe fijn mijn onderkomen in Tänndalen ook was; het voelde als een beproeving om na vier dagen een pauze van 8 dagen te moeten houden. Gelukkig heb ik zolang gewacht totdat mijn voet sterk genoeg was om verder te trekken. Ik heb geen problemen meer gehad. Ik ben zo blij en opgelucht. Als snel kwam ik weer in het ritme en de routines die je ontwikkelt tijdens een lange tocht. De eerste nacht buiten zette ik mijn tent op in keiharde wind. Het eerste wat ik doe is een gat graven voor Jussi. Vervolgens doe ik zijn jas aan en leg ik hem op zijn isoleermatje in het gat waar hij opgerold blijft liggen totdat ik de tent heb opgezet. Voordat ik de tent opzet bouw ik een muur van sneeuw, zodat de tent enigszins beschut staat. Tijdens het opzetten van een tent in harde wind is het belangrijk om alles te zekeren en niets ‘los’ te laten liggen. Haring- en tentboogzakjes hangen aan mijn klimgordel, overige onderdelen stop ik direct in mijn jaszakken. In de tijd dat ik de tent opzet is Jussi verdwenen onder een laag sneeuw.

Ik geniet van de manier van leven tijdens een lange tocht. Primaire basisbehoeften zijn belangrijk; de rest doet er niet zo veel toe. Goed eten, drinken, rusten en nadenken over wat de beste route is; proberen zicht te houden op de weersontwikkelingen. En daarnaast genieten. Zware passages worden gevolgd door een heerlijk zonnige dag met een perfect spoor. Ijzige afdalingen vergen veel concentratie en leveren soms de nodige valpartijen op. Ondanks de lange stijghuiden onder mijn ski’s, die tijdens het afdalen wat afremmen, duwt de pulka mij met een noodvaart over ijzige vlaktes. De kunst is om te blijven staan en stukken met sneeuw te vinden waarop je ‘in de remmen’ kan gaan. Het is een regelrecht vlieg- en kunstwerk spektakel.

Een tocht van ruim 1300 kilometer vergt de nodige planning. Het is te zwaar om al mijn eten + Jussi’s eten mee te slepen, daarom heb ik 8 dozen met eten verstuurd naar plaatsen waar ik langs ski. In Storvallen heb ik mijn eerste doos in ontvangst genomen. Het voelt alsof een eerste etappe, van 160 kilometer, is afgesloten en morgen een tweede etappe begint: van Storvallen naar Valsjöbyn.

Sinds een aantal dagen verkeer ik regelmatig in het leuke gezelschap van Anna; ook zij is onderweg naar Trekriksröset. Soms skiën we samen, soms niet. Het is geweldig om haar belevenissen te horen en elkaar uit te lachen als we staan te prutsen op onze ski’s. Morgen ski ik verder. Anna wacht op een box die onderweg is naar Storvallen, waarschijnlijk vertrekt zij één dag na mij. We hebben afgesproken dat ik in ieder geval in Valsjöbyn op haar wacht, daar heb ik sowieso een rustdag gepland, om weer een aantal dagen samen te skiën. Alles in het leven draait om het vinden van de juiste balans; heerlijk om alleen onderweg te zijn, maar zo nu en dan gezelschap van een ontzettend leuke meid kan ik erg waarderen. Samen lachen en om elkaar lachen, en van elkaar leren.

Bye bye Tänndalen

imageMorgen ski ik eindelijk verder. Mijn gevoel is dubbel; ik kijk er erg naar uit om verder te gaan, maar ben toch een tikkeltje nerveus voor hoe mijn voet zich gaat gedragen. Gisteren en vandaag heb ik korte skitochten met Jussi gemaakt, wat erg goed ging. Met een nauwkeurig ingepakte hak voel ik vrijwel niets. Maar met een zware pulka tegen een berg opskien is andere koek. Ik heb nog nooit zoveel druk op mijn voeten gevuld. Maar toch, ik kijk onzettend uit naar morgen. We zetten koers richting Storlien, via Helagsfjället; een gebied waar het deze tijd van het jaar erg hard waait. Volgens de laatste weerberichten heb ik wind mee; dat heb ik even nodig!

 

 

Bergketen, eerste etappe

IMG_0606[1] Vanachter het houten bureau in mijn tijdelijke verblijf zie ik zware grijze wolken boven de berg Rödfjället hangen. De berg waar ik drie dagen geleden overheen skiede. Misschien kan ik beter ‘stappen’ schrijven. Stapje voor stapje trokken we de pulka door de nieuwe verse sneeuw tegen de berg op. Ik merkte al snel dat het te zwaar was en besloot de pulka af te koppelen om eerst een spoor te maken. Ik genoot van mijn pulka vrije skitocht onder een stralend blauwe hemel. Tijdens de afdaling rende Jussi blij voor mij uit, niet wetend dat beneden een pulka op ons lag te wachten die we omhoog moesten trekken. Meter voor meter, met tussendoor veel pauzes, kwamen we langzaam vooruit en een halve dag later stonden we voor de tweede keer op de top.IMG_0611[1] Ik pakte mijn lunch en plofte op m’n pulka neer. Met de zon op m’n bol keek ik uit over een fenomenaal berglandschap. Mijn blik volgde ons spoor terug en ik probeerde de plek te vinden waar we afgelopen nacht hadden gekampeerd. Turend door de verrekijker ontdekte ik uiteindelijk onze tentplek, op een steenworp afstand van de voet van de berg. Op de kaart zag ik dat we nog zo’n 9 kilometer moesten skiën om in Tänndalen aan te komen.

Met een volle buike, nieuwe energie, maar een gevaarlijk pijnlijke hak begon ik aan de makkelijke afdaling richting Tänndalen. Een klein anderhalf uur later werd ik omhelst door Stefan, mijn gastheer voor, aanvankelijk, twee dagen. Maar eenmaal in zijn huisje aangekomen werd al snel duidelijk dat het een aantal dagen meer zouden worden; ik had geen huid meer op mijn rechterhak. IMG_0615[1] Door al het gezwoeg heb ik niet goed gevoeld dat mijn hak compleet kapot was. Het advies van de dokter loog er de volgende dag niet om; twee keer per dag schoonmaken, zo min mogelijk mijn schoen aan en donderdag, morgen, moet ik terugkomen. Nu woon ik dus tijdelijk in Tänndalen. Ik heb inmiddels geaccepteerd dat ik een korte vakantie moet houden, zo aan het begin van mijn reis. In het Zweeds luidt het: Det är som det är. Het is zoals het is. Als mijn voet voldoende is hersteld gaan we verder.

De foto’s heb ik gemaakt met mijn Iphone; de kwaliteit laat helaas te wensen over.