As it is in heaven

Onlangs was ik op een schitterende plek, waar ik letterlijk ettelijke malen langs ben gefietst, zonder van haar bestaan af te weten. Als ik naar Aktse bergstation ga, en de imposante berg Skierfe, rij ik met de auto naar de parkeerplaats bij Sitoälvsbron, vervolgens fiets ik 10 kilometer over een bosweg en de laatste 6 kilometer loop ik over een slingerend paadje naar Aktse. Hoe vaak ben ik langs deze magisch mooie plek gefietst, verscholen achter hoge dennenbomen en oude berken? Soms heb je een oude rot in het vak als Tommy nodig om nieuwe plekken te ontdekken.


Zo stel ik mij de hondenhemel voor, waar Jussi nu woont. Een uitgestrekt strand met velden van sneeuw en ijs, omgeven door bos en bergen, waardoor een koude rivier stroomt. Het is goed zo.


Boomstronken en wortels vertellen van een bos dat ooit is geweest.

De magische berg Skierfe.


De laatste winterse dag?

En toen was het stil. Geen motorgezaag, geen krakende houtblokken die door de kloofmachine een maatje kleiner worden gemaakt, geen knisperend geluid van grind onder het gewicht van de kruiwagen. De week dat de middernachtzon tevoorschijn komt, begon met een winterse dag. Ik vond het eigenlijk niet erg. Onder het genot van een mok koffie en chocoladekoekjes installeerde ik mij met een dik boek op de keukenbank en dook ik onder in de wonderlijke wereld van composteren, kweken en zelfvoorzienend tuinieren.

Dag oude heren

Voor mijn huis staat een rij machtige, oude dennenbomen. Erg mooi, maar ze houden ook erg veel zon tegen. Na een lange winter verlang ik naar warmte en licht; door de jaren heen begon ik mezelf steeds meer te ergeren aan de enorme schaduwen die de bomen op mijn huis werpen. Afgelopen week kwam Isak met zijn motorzaag langs en heeft hij vier oude heren omgezaagd; meer bomen wachten hetzelfde lot. Hoe blij ik ook ben met meer zon op mijn huis en tuin, toch doet het pijn om ruim 80 jaar oude bomen om te zagen. Wat hebben zij in die 80 jaar gezien, gehoord en meegemaakt? In 10 minuten werk wordt 80 jaar teniet gedaan, alsof het niets is.


De hele week ben ik bezig geweest met het verzamelen van de loeizware houtblokken, het opruimen van takken en het kloven en stapelen van kachelhout voor komende winter. Ik ben begonnen met de tuin en het maken van een zithoek van pallets, een geïsoleerde compostbak (ik heb al een niet-geïsoleerde compostbak voor tuinafval), een soort tipitent van dunne boomstammen en een muggennet van oude vitrage die ik koop bij de kringloopwinkel van het Rode Kruis in Jokkmokk. Als het muggenseizoen in volle hevigheid losbarst, heb ik een plek waar ik ongestoord buiten kan zitten. Ook het terras aan de voorzijde van het huis krijgt een muggennet. Pallets haal ik bij de Ica, de supermarkt in Jokkmokk en een vriendin heeft opzetranden over die ik kan gebruiken als grote planten- en moestuinbakken.
Ik heb de hele week met hout en takken gesleept en karren vol met pallets, opzetranden, tuinaarde, zakken potgrond en mest naar Vajmat gereden. Ik zou zo nog weken door kunnen gaan, heerlijk werk, maar er moet ook geld binnenkomen. Binnenkort is mijn vrije leven voorbij.

Zie de zon schijnt door de bomen

zonhuis Iedere dag laat de zon zich eerder zien en verdwijnt zij ’s avonds later achter de beboste heuvels. Iedere dag klimt zij een stukje hoger en sinds kort schijnen haar stralen door de boomtoppen mijn huis binnen. Hoe heerlijk is dat! Ze geeft nog niet veel warmte; vanmorgen liep ik met de honden over een zonovergoten meer, maar het was met bijna -30 flink koud. Nu begin ik langzaam te verlangen naar de zonnige nawinterdagen in april. ’s Nachts kan het nog steeds ijzig koud zijn, maar de zon geeft overdag zoveel warmte dat het heerlijk is om buiten te zijn; skiën, wandelen, ijsvissen, picknicken of gewoon lui zonnen in m’n ligstoel. Als ik dan in de spiegel kijk, zie ik een bruin gezicht met een duidelijke aftekening van mijn zonnebril. De donkere poolwinter is voorbij en voor je het weet staat de middernachtzon aan de hemel te stralen, en verlang ik in augustus naar een koolzwarte nacht.