De laatste winterse dag?

En toen was het stil. Geen motorgezaag, geen krakende houtblokken die door de kloofmachine een maatje kleiner worden gemaakt, geen knisperend geluid van grind onder het gewicht van de kruiwagen. De week dat de middernachtzon tevoorschijn komt, begon met een winterse dag. Ik vond het eigenlijk niet erg. Onder het genot van een mok koffie en chocoladekoekjes installeerde ik mij met een dik boek op de keukenbank en dook ik onder in de wonderlijke wereld van composteren, kweken en zelfvoorzienend tuinieren.

80 centimeter sneeuw

Het is 3 mei en ik heb nog 80 centimeter sneeuw in mijn tuin. Afgelopen zondag viel er tot mijn ergernis 15 centimeter nieuwe sneeuw, terwijl ik zo hartstochtelijk verlang naar groen, narcissen, verse berkenblaadjes aan de bomen en cappuccino op een zonnig terras. Mijn terras ligt vol sneeuw en ijs, de tuinkas ligt verscholen achter de Mount Everest en door plustemperaturen overdag ligt een deel van het terrein onder een laagje smeltwater. Vandaag was ik het zat, spuugzat. Over vijf maanden kan alweer de eerste sneeuw vallen; nu wil ik zomer, weg met de sneeuw! Ik heb de tractor in Skabram opgehaald en een groot deel van m’n terrein schoon geschoven. Het gaf een heerlijk gevoel om met de tractor rond te crossen en de sneeuw aan de kant te drukken. Met een opgeruimd gevoel reed ik de dorpsweg op, terug naar Skabram.

Later die middag reed de boze buurman, met vooruitgestoken kin, in zijn grote pick up stapvoets voorbij. Zo’n meid op een tractor maakt er natuurlijk een zooitje van. Ja hoor, potverdorie, heeft ze sneeuw langs de weg in het bos gegooid, o heeft ze zeker ook nog een boom geraakt. Ja hoor, volgens mij heeft ze die berk daar geraakt, zeker weten, die berk is beschadigd. Maar pot-ver-dorie! Heeft ze daar met de tractorband in de berm gezeten, heeft ze gewoon de hele berm kapotgereden! Niet te geloven, de hele berm is kapot! Een stukje voorbij mijn huis is het keerpunt; met nog steeds een vooruitgestoken kin reed de boze buurman opnieuw langs en liet hij zijn bittere kritische blik over de weg en mijn terrein gaan. Tevreden zat ik op een zonnig, bijna sneeuwvrij, plekje en keek glimlachend de boze buurman na.


Nordenskiöldsloppet; blij met mijn race

Het verhaal over de hele wedstrijd is in de maak, maar ik wil jullie laten weten dat ik super blij en tevreden ben over mijn race. Ik had al snel een fijn tempo gevonden waarin ik mijzelf goed voelde en waarmee ik urenlang kon doorskiën. Ik heb mezelf de hele wedstrijd goed gevoeld, de man met de hamer ben ik niet tegengekomen; afgezien van een aantal zware passages heb ik vooral genoten van het skiën door een geweldig landschap, de leuke ontmoetingen en gesprekken bij de controleposten waar ik veelal bekende gezichten zag en het publiek langs het spoor dat ons luidkeels aanmoedigde. Iets na 0.300 uur zondagmorgen, terwijl het langzaam licht begon te worden, kwam ik als 175ste skiër en 10e vrouw over de finish, na 21 uur en 7 minuten skiën. Het gevoel over de finishlijn te skiën is zo overweldigend, erg bijzonder. Erg bijzonder en hartverwarmend vond ik ook de leuke berichten via whatsapp, email en facebook van vrienden/bekenden in Nederland, en ook van bloglezers die ik nog nooit persoonijk heb ontmoet. Wat ontzettend gaaf dat jullie mij tot diep in de nacht volgden!

Mijn lichaam herstelt zich goed, met dank aan de fantastische zorg van Hilde en Stefan; jullie zijn echt goud waard. Maandag en dinsdag heb ik gewandeld en vandaag heb ik op mijn toerski’s gestaan. De pijn uit mijn lijf is verdwenen, ik heb alleen nog wat last van mijn luchtwegen. De komende dagen doe ik het nog rustig aan, de winter verdwijnt langzaam uit Lapland en het hardloopseizoen staat voor de deur!

Nordenskiöldsloppet koorts

De Nordenskiöldskoorts heerst nu volop in Jokkmokk, en bij mij. Gisteren heb ik bij Hilde en Stefan mijn ski’s schoongemaakt, vandaag breng ik ze naar het competition centrum waar een professioneel waxteam van Ski Go ze klaarmaakt voor morgen. Tijdens de race staat het Ski Go waxteam bij drie controleposten, Purkijaur, Granudden en keerpunt Årrenjarka, zodat de ski’s opnieuw gewaxt kunnen worden. De sneeuwcondities verschillen tijdens zo’n lange race enorm; ’s morgens starten we met ca. -10 en een paar uur later, zeker als de zon tevoorschijn komt, kan het zelfs plus worden.

Toen ik in het competition centrum mijn spullen ophaalde, kwam ik Ingrid, Kjell en Hedi tegen. Ingrid is de andere ‘Jokkmokkdame’ die morgen aan de start staat. Vorig jaar skiedde zij ook, het is voor mij dus erg waardevol om met haar te praten en daarnaast is het een ontzettend leuke meid. Kjell is onze chauffeur morgen en vormt samen met Hedi het supportteam.

De race is goed georganiseerd. Iedere deelnemer krijgt vier zakken waarin je de benodigde spullen kunt doen. Vandaag moet ik de zakken inleveren en vanavond worden de gemerkte zakken van alle deelnemers naar de controleposten in Purkijaur, Granudden en Årrenjarka gebracht. Eén zak heb je bij je bij de start; hierin kan je kleding doen die je uitdoet vlak voor de start. Alla ‘startzakken’ worden teruggereden naar de finish in Talvatis skistadion, zodat je droge warme kleding aan kunt trekken nadat je bent gefinist. In totaal zijn er 19 controleposten met eten en drinken, bij de drie grote posten kan je een warme maaltijd krijgen. Daarnaast ski ik met een camelback gevuld met een mix van blauwe bessensap en sportdrink, geïsoleerd uiteraard, en heb ik wat noten, repen, marsepein, een extra paar handschoenen en blarenpleisters bij me. Mijn hoofdlamp zit in de ‘Granuddenzak’, die neem ik op de terugweg mee. Als ik over de finish kom is het waarschijnlijk midden in de nacht.


Ik ga verder met mijn spullen pakken, eten en drinken voorbereiden en ik moet mijn ski´s nog wegbrengen. Vanavond vroeg naar bed, om 02.45 gaat de wekker. Ik heb gezonde kriebels in mijn buik, ik hoop dat ik van de race kan genieten en dat ik over de finishlijn mag skiën!

Het logo van Jokkmokks skiclub staat levensgroot en zeer kleurrijk in de rotonde.

Gehuld in zware sneeuwwolken

Terwijl in Nederland de week begon met heerlijk lenteweer dwarrelden in Jokkmokk dikke sneeuwvlokken neer. Ik kreeg bijna een midwinter gevoel toen ik uitkeek op de kennels van Frosty trails. Olav is met zijn teams onderweg in de bergen en Kristien rijdt ieder week naar het bergstation in Nikkaluokta voor bevoorrading en de nodige ondersteuning. Van zondag op maandag woonde ik in hun knusse gastenverblijf bij de kennels om voor de achtergebleven honden te zorgen; wat oude mannen, loopse dames en het jonge grut. Tika vindt het geweldig leuk om met haar broers en zussen in de grote kennel rond de rennen. En samen met hond Jocke deelt ze ‘woonruimte’ als ik even niet op haar kan letten. Tika, met een poepende Jocke links van haar en rechts wonen Simba en Kiara. Yoga wordt onder de sledehonden steeds populairder. In de loop van de dag reed ik van Koskats terug naar huis en toen ik door Jokkmokk centrum reed werd ik verwelkomd door een stralende zon. Zo zie je maar weer; achter donkere wolken schijnt nog altijd de zon.

De lentewinter

Het is vårvinter; lentewinter. Een heerlijke tijd van de winter. De dagen lengen snel en iedere dag geeft de zon meer en meer warmte. Na een korte winterslaap hebben de berghutten hun deuren geopend en verwelkomt de huttenwaard dorstige bergreizigers met een kop warme sap. Sinds afgelopen weekend heb ik een zitje tegen de zuidkant van mijn huis ingericht; met mijn rug tegen de houten muur en gezicht in de zon voel ik mij de koning te rijk.