Vele vragen

Het is vårvinter; lentewinter. De fijnste tijd van de winter. De dagen lengen, de zon klimt iedere dag een stukje hoger en geeft zoveel warmte dat ik buiten rondloop in mijn t-shirt. De tuin raakt bevolkt met koolmezen, lappmezen en taigagaaien, trekvogels verlaten het warme zuiden en vliegen over mijn huis naar het hoge noorden.

Vorig jaar genoot ik tijdens mijn skitocht volop van deze heerlijke lentedagen. ’s Morgens werd ik wakker in een warme zonovergoten tent en tijdens mijn lunchpauzes lag ik soms urenlang te dutten in de zon. De dagen van kou en sneeuwstorm sluimerden ergens in m’n achterhoofd, ver weg, alsof het jaren geleden was. De dag dat ik onderstaande foto nam, skiedde ik voorbij Samenvestiging Parka, over de bergen en door het ravijn richting Kvikkjokk, waar ik twee dagen later aankwam. Terwijl ik van de zon genoot waren mijn gedachten bij de skiërs van Nordenskiöldsloppet die die dag plaatsvond. Nieuwsgierig hoe het met de deelnemende Jokkmokkers zou gaan, nieuwsgierig hoe de elite skiërs het zouden doen, nieuwsgierig hoe de doorsnee skiër de race zou ervaren.
Nu ben ik nieuwsgierig hoe ikzelf de race ga ervaren. Hoe voelt het om aan de start te staan van een 220 kilometer lange tocht? Hoe reageert mijn lijf, mijn hoofd, kan ik het skiën binnen de tijdslimiet van 30 uur, haal ik überhaupt de eindstreep, ga ik het leuk vinden, wanneer kom ik de man met de hamer tegen en hoe sleep ik mij daar doorheen? Veel vragen, over twee weken weet ik het; ik heb mijzelf gisteren aangemeld.

Storm raast over Lapland

Het stormt. De wind buldert over het meer, doet de bomen diep buigen en duwt met volle kracht tegen mijn huis. Na een harde windstoot die de muren doet kraken kijken de honden verschrikt op. Tika moest naar buiten om een plasje te doen maar maakte in de deuropening een rechtsomdraai naar binnen, ze wilde niet alleen de storm in. Toen ik met haar mee naar buiten liep zag ik een heftig noorderlicht. Deze keer laat ik aan mij voorbij gaan. Het is geen straf om in mijn knusse huisje een storm uit te zitten. Tijdens bergtochten heb ik een aantal keer met storm in mijn tent gelegen. Een ontzettend onbehaaglijk gevoel. De wind rukt en trekt als een bezetene aan het tentdoek en keiharde windvlagen bulderen als een trein over de tent heen. En dan lig je daar in je slaapzak wetend dat je midden in de nacht de tent uit moet kruipen om te controleren of het tentdoek en alle lijnen en haringen nog in tact zijn. Ik heb het soms kruipend gedaan; de wind was te sterk om rechtop te lopen. Erg eng. Eenmaal terug in de tent verdween ik diep in mijn slaapzak met oordoppen in tegen het dramatische geluid van de storm, en droomde ik van mijn bedstee in mijn knusse huisje. jussi-wind Jussi houdt niet van harde wind in de bergen.

Een pak sneeuw

sneeuw-rivier
Vandaag had ik mijn tourski primeur! De afgelopen twee dagen heeft het flink gesneeuwd; nu ligt er eindelijk genoeg sneeuw om over de boswegen te skiën. Zo nu en dan hoor ik het schrapende geluid van steentjes die door de sneeuw omhoog steken, maar aangezien ik mijn oude ski’s gebruik maak ik mij niet druk over een krasje meer of minder. Jussi was door het dolle heen toen ik zijn trektuigje te voorschijn haalde. Kleine Tika lag te slapen in haar bench terwijl wij door het bos gleden. Heerlijk!