Bizarre winter

Dit is de meest bizarre winter die ik tot nu toe heb meegemaakt. Als ik door het bos loop waan ik mijzelf in de maand mei. Boomstronken, lage struiken en mos duiken op tussen de oude sneeuwlaag die door de enorme temperatuurschommelingen in elkaar is geslonken. Afgelopen week ging de temperatuur binnen 24 uur van -28 naar +2, en dit is niet de eerste keer. Maandag was het +7; ik hoorde ’s nachts hoe de smeltende sneeuw op de veranda druppelde. Door het spel van smelten en vriezen verandert de sneeuw in een ijsmassa. Overal is het spekglad en op de wegen wordt actief met fijne grind en zand gestrooid. Gisteren skiedde ik met de honden over het moeras van Vajmat naar Tårrajaur en het was zo ijzig en hard dat ik alleen maar bezig was mijn balans te houden terwijl Jussi mij met hoge snelheid voortrok over het scooterpad.

Het instabiele weer maakt mijn training voor Nordenskiöldsloppet niet makkelijk; dan is het te koud om intensief te trainen, vervolgens slaat het weer om naar + graden en keiharde wind waardoor het skispoor ijzig wordt en vol ligt met ‘rotzooi’. Volgens mij heb ik tijdens deze winter nog geen week gehad dat ik normaal kon trainen. En als de winter zo door blijft kwakkelen is het nog maar de vraag of we midden april de 220 kilometer lange race jussi-tornekunnen skiën. Dat wordt een enorme uitdaging voor de organisatie om een goed skispoor te maken.

Vorig jaar skiede ik eind april over het meer Torneträsk in Abisko. Tijdens mijn overtocht sloeg het weer om, van harde wind naar storm. Ik lag twee dagen in mijn tent en de derde dag werd ik wakker met een stralende zon. Toen ik mijn hoofd uit de tent stak schrok ik enorm; het bevroren meer was verdwenen onder een laag water van zo’n 30 centimeter. Het leek alsof mijn tent op een zonnig strand stond en ik uitkeek over een zomers meer.

‘Jaws’ in het bos rond Jokkmokk

Ik vind het zo’n komisch schouwspel; Tika die door de diepe sneeuw zwemt en iedere keer even haar kopje boven de sneeuw uitsteekt en rondkijkt met een blik van ‘waar ben ik nu en waar zijn jullie’?, om vervolgens weer de diepe sneeuw in te duiken en verder te kruipen. In mijn hoofd hoor ik zachtjes het onheilspellende deuntje van de film Jaws, een film uit de jaren zeventig waarin een witte haai badgasten verslindt in een Amerikaans vakantieoord. De muziek van John Williams maakt de film extra spannend, het deuntje werd een klassieker en een synoniem voor naderend gevaar. Tika’s melktandjes maken steeds meer plaats voor een sterk volwassen gebit, maar om haar bekkie nou te vergelijken met de kaken van een witte haai…Maar toch, als ik haar zo door de sneeuw zie sluipen, denk ik glimlachend aan Jaws.tika-jaws
tika-jaws-2

Storm raast over Lapland

Het stormt. De wind buldert over het meer, doet de bomen diep buigen en duwt met volle kracht tegen mijn huis. Na een harde windstoot die de muren doet kraken kijken de honden verschrikt op. Tika moest naar buiten om een plasje te doen maar maakte in de deuropening een rechtsomdraai naar binnen, ze wilde niet alleen de storm in. Toen ik met haar mee naar buiten liep zag ik een heftig noorderlicht. Deze keer laat ik aan mij voorbij gaan. Het is geen straf om in mijn knusse huisje een storm uit te zitten. Tijdens bergtochten heb ik een aantal keer met storm in mijn tent gelegen. Een ontzettend onbehaaglijk gevoel. De wind rukt en trekt als een bezetene aan het tentdoek en keiharde windvlagen bulderen als een trein over de tent heen. En dan lig je daar in je slaapzak wetend dat je midden in de nacht de tent uit moet kruipen om te controleren of het tentdoek en alle lijnen en haringen nog in tact zijn. Ik heb het soms kruipend gedaan; de wind was te sterk om rechtop te lopen. Erg eng. Eenmaal terug in de tent verdween ik diep in mijn slaapzak met oordoppen in tegen het dramatische geluid van de storm, en droomde ik van mijn bedstee in mijn knusse huisje. jussi-wind Jussi houdt niet van harde wind in de bergen.

Blok hout in sneeuwfrees

Vrijdagmorgen duwde ik de sneeuwfrees door een vers gevallen pak sneeuw, toen die er opeens mee ophield. Benzine op? Nee, ik had zojuist de tank volgegooid. Tika stond meteen blij naast mij ‘ben je klaar, gaan we nu wandelen’? Ik liep naar de voorkant van de frees en toen ik in de bak keek zag ik een blok hout dat daar niet hoort. Hij zat muur- en muurvast. Tika duwde haar neus in de bak om aan het hout te ruiken ‘wat doet mijn speelhout in jouw apparaat’? Ja Tika, wat doet in vredesnaam jouw speelgoed in mijn frees! frees
Met de handzaag het blok doorzagen lukte niet; door de kleine ruimte kon ik geen zaagbeweging maken. Hoe zou zo’n ‘Lapland kerel’ dit aanpakken? Juist ja, met de kettingzaag! Ik haalde mijn kleine elektrische kettingzaag voor de dag en uiterst voorzichtig manoeuvreerde ik de zaag zo, zodat ik geen metaal zou raken. Een spannende klus met goede afloop. De sneeuwfrees rolt weer!

Op ski’s de eerste zonnestralen tegemoet

Gisteren heb ik de zon gezien! Rond het middaguur was het nog maar -10 en ontzettend mooi buiten. Het duurt nog een tijdje voordat de zon op mijn huis schijnt, maar op een hoger gelegen moeras kon ik van de eerste stralen genieten. Ronduit schitterend! Ik heb een heerlijke skitocht met de honden gemaakt. Nu staat mijn tas gepakt en liggen mijn langlaufski’s in de auto; vandaag staat een lange afstandstraining op het programma. Ik heb nog nooit het langlaufspoor in Kåbdalis geprobeerd, een skigebied dat dertig kilometer van mijn huis vandaan naar het zuiden ligt. Ben erg benieuwd!
skitocht-w2017-2

skitocht-w-2017-4

skitocht-w-2017-13

skitocht-w-2017-12

skitocht-w-2017-14

skitocht-w-2017-8

skitocht-w-2017-5

skitocht-w-2017-6

skitocht-w-2017-9

skitocht-w-2017-10

Reizen naar het noorderlicht

Midden op het het meer, onder vallende sterren en een vuurwerk van noorderlicht zei ik 2016 gedag en verwelkomde ik 2017. Zonder geknal, gegil, gezuip; zonder bange gestreste honden. Na een drukke kerst had ik zin in een rustige jaarwisseling. Toen ik daar zo stond midden in de nacht, verzonken in gedachten en twee honden die uitgelaten over het meer renden, voelde ik mij compleet gelukkig. Het afgelopen jaar was voor mij het jaar waarin ik langs de hele Zweedse bergketen skiede, een geweldige tocht van bijna 1400 kilometer. Een tocht die mij nieuwe inzichten, bijzondere ontmoetingen en mooie vriendschappen heeft gegeven. Ik geniet van mijn leven in Lapland en kijk ernaar uit om meer dromen te verwezenlijken. noorderlicht-011
Het noorderlicht in Lapland
Wegdromen en fantaseren over de toekomst onder een sprookjesachtig aurora borealis levert de nodige nieuwe dromen en ideeën op. Dit hemelse licht had in de mythologie van de poolgebieden een grote betekenis. In veel culturen in het hoge noorden dacht men dat de geesten van overledenen aan de hemel dansten. Daarom toonden de mensen veel eerbied en respect voor dit mysterieuze lichtfenomeen. noorderlicht-007Tegenwoordig weten we dat een samenspel tussen zonne energie, het aardmagnetisch veld en de dampkring het poollicht creëert. Maar als je eenmaal het noorderlicht aan de hemel ziet dansen vergeet je de natuurkundige verklaring en begeef je jezelf al snel in een magische wereld. Steeds meer mensen uit alle hoeken van de wereld reizen naar Noord-Lapland om het noorderlicht te beleven. Het noorden van Lapland, tussen 66 en 70 graden noorderbreedte, ligt in de Aurora zone en is daardoor bij uitstek hét gebied om aurora borealis te zien. Toplocaties als Abisko en het kleinschalige Aurora Mountain Lodge zijn onder andere door hun open ligging de beste plekken ter wereld om het noorderlicht te beleven. Voor velen is het een lang gekoesterde wens om tijdens een koude poolnacht het fantastische lichtspektakel te bewonderen en vast te leggen op de gevoelige plaat. Laat je droom uitkomen in 2017 en reis naar Lapland. Het land van de arctische winters en het betoverende noorderlicht!
noorderlicht-004

-34, brrrr

koud Vrijdagavond kelderde de temperatuur in een noodvaart naar beneden. Na mijn langlauftraining in Jokkmokk (voor de kenners: 20 kilometer in A2 tempo) zat ik bezweet in de auto en reed ik naar Olga en Jaap in Skabram om even bij te kletsen onder het genot van een overheerlijke cappuccino. Toen ik eenmaal binnen stond merkte ik dat ik zeiknat was, en vrij koud. Twee tellen later zat ik in een veel te groot fleecevest aan de keukentafel terwijl mijn kleding op de verwarming lag te drogen.

waxens Morgens was het -8 en twaalf uur later was het -28. Voor zaterdag stond een skitocht met Isak op het programma, maar toen ik ’s morgens wakker werd en zag dat het -32 was, en het dieptepunt was nog niet bereikt, stelde ik mijn plannen bij. Het werd een rustig dagje thuis met pannenkoeken, warme chocomelk, waxen van m’n ski’s en korte wandelingen met de honden. Tika wilde graag buiten spelen met Jussi, maar Jussi vond het te koud. Binnen vijf minuten zat hij voor de deur in de hoop dat ik hem naar binnen zou laten, terwijl Tika met haar stok door de tuin rende. De kleine dreumes lijkt het niet koud te hebben.