Huskies en pulka’s

Op dit moment zit ik achter mijn computer alle foto´s door te nemen die ik de afgelopen twee weken heb gemaakt. Beelden van Siberische huskies; ik kreeg bezoek van Constant en zijn team, foto’s van mijn bergtocht en de laatste foto’s heb ik gisteren gemaakt tijdens een bezoek aan het Naturum Laponia bij Stora Sjöfallet. Nieuwe verhalen zijn in de maak, voor nu twee foto´s. Buiten sneeuwt het dikke vlokken; de winter is nog niet voorbij en dat maakt mij blij!

Na storm komt zonneschijn.
bergtocht-3

Constant met zijn team huskies op het Skabram meer.
constant-team

Waar een wil is….

lofoten2
Een van de grootste belemmeringen om niet de dingen te doen die je eigenlijk wilt doen, is de hang van mensen naar zekerheid. Mensen dromen van een leven in Zweden en denken ècht dat ze willen emigreren. In het koffiehuis komen regelmatig Nederlandse toeristen die ook van plan zijn om naar Zweden te vertrekken; na een lang verhaal volgt altijd het destructieve MAAR…Er bestaat klaarblijkelijk een enorme berg met ‘maars’. De ‘maars’ waarom mensen op dit moment niet kunnnen vertrekken, maar later….Staat zo’n iemand voor mijn neus, dan weet ik dat de kans dat zij daadwerkelijk Nederland achter zich laten, zeer klein is. De Nederlanders (Duitsers, Engelsen, Belgen) bij mij in de omgeving bestaan uit stelletjes, singles, gepensioneerden, gezinnen met meerdere kinderen, in alle leeftijden. Ik weet van een aantal dat het niet zonder vallen en opstaan ging, maar ze hebben volgehouden, doorgebeten. Zeker voor een gezin met kinderen is dit soms erg moeilijk. Hoe geweldig is het echter als het lukt om je gedroomde leven op de rails te krijgen, puur door te doen en aan te pakken en niet alleen maar te blijven dromen. Niets gebeurd vanzelf. En ja, je hebt lef nodig.

klimmen Een van de meest gestelde vragen is hoe ben jij in Zweden terecht gekomen en hoe heb je dat gedaan.
Van de landen waar ik heb gereisd, gewerkt en gewoond, heb ik uiteindelijk mijn hart verloren aan Zweeds Lapland. Dat ik mijn leven niet in Nederland wilde leven was mij al snel duidelijk, maar waar wel? Het heeft zo´n tien jaar geduurd, waarvan ik de meeste jaren in de Zwitserse Alpen heb doorgebracht, voordat ik voelde waar ik mezelf wilde vestigen. Hoe ik hier terecht ben gekomen? Mijn ‘vaste’ seizoensbaan in Saas-fee, een dorp gelegen in de bergen van Zwitserland, gaf mij onbegrensde mogelijkheden om mijn passie uit te leven, buitensport; met name klimmen, snowboarden, skiën en trailrunning, daarnaast kon ik tussen de seizoenen door veel reizen. Soms sloeg ik één of meerdere seizoenen over. nz Op deze manier kon ik een half jaar in Noorwegen wonen/werken (ik trainde paarden), heb ik een jaar met een oud busje, volgeladen met klim- en snowboardmateriaal, door Nieuw Zeeland getrokken, waar ik eveneens op grote stations/boerderijen werkte. Mijn laatste lange reis, 13 maanden, maakte ik door Zweden en Noorwegen met mijn Ford Transit bus. busje Om de lange koude winter door te komen zocht ik werk bij bedrijven met sledehonden. Mijn achtergrond met paarden en mijn passie voor buitensport hielp mij al snel aan een baan; ik werd aangenomen bij een bedrijf met Siberische huskies waar ik een half jaar als doghandler en toergids heb gewerkt. Tijdens mijn reis en mijn werk werd het gevoel dat ik in dit land wilde wonen steeds heftiger. Het is ruiger, weidser en minder georganiseerd dan Zwitserland, iets wat mij erg aansprak. De daaropvolgende zomer en winter werkte ik op mijn oude vertrouwde plekje in Saas-fee. Tijdens mijn laatste maanden in de Alpen ging ik opzoek naar een zomerbaan in Zweeds Lapland. Door mijn vele reizen en het werken op verschillende plekken had ik geleerd dat, als je jezelf flexibel opstelt, je van het één in het ander rolt. Het werkt ontzettend goed als mensen weten wie je bent. Een zomerbaan opent vele deuren, zeker als je al een tijd in het land zelf hebt gereisd en gewerkt. Wat ook deuren opent is het hebben van een goede referentie. Het is niet voor niets dat ik zeven jaar lang, na elke reis die ik maakte, mijn ’oude’ baan terugkreeg. De positieve geluiden van mijn Zwitserse chef op emails en telefoontjes van eventueel nieuwe werkgevers hebben ook deuren voor mij geopend. span2

En nu? Nu woon ik met mijn hond in een klein rood huisje, met naast de deur een kleine rode auto, in een klein dorp, maar in een enoooorm bos, net buiten Jokkmokk. Is het nu klaar? Nee, natuurlijk niet, er komen altijd weer nieuwe dromen. En het is heerlijk om te dromen, maar als je iets wilt, moet je doen!
lofoten

De Femund race

Toen ik vanmiddag met zware benen op de bank plofte, na een zo’n drie uur lange skitocht met Jussi, moest ik meteen aan Matti van Jokkmokkguiderna denken. Hij staat nu al ruim 24 uur op de slee. Samen met zijn team van 12 Siberische huskies doet hij mee aan de lange afstandswedstrijd De Femund race in Noorwegen. Via Facebook en de website van de Femund race volg ik, samen met vele anderen, Matti op de voet. De race gaat over een afstand van 600 kilometer door Midden-Noorwegen. De spectaculaire start vindt ieder jaar plaats in het dorp Roros. Het volgende filmpje geeft een mooie indruk van de start in de hoofdstraat van dit pittoreske dorp. Matti’s team staat trouwens op de ‘voorkant’ van het filmpje, met startnummer 13 en zoeft daarna tussen de secondes 50-54 nog een keer voorbij. Voor de liefhebbers:

Op het hele traject van 600 kilometer zijn acht checkpoints, waar de teams hun verplichte pauzes moeten houden. Er zijn rustplaatsen voor ieder team en de honden krijgen water, eten en worden tevens door een dierenarts nagekeken. Ieder team heeft zijn eigen doghandlers. Dit zijn meestal vrienden of familieleden die de musher, bestuurder van een hondenslee, helpen bij de voorbereidingen. Tijdens de race rijden zij per auto naar de checkpoints waar zij ervoor zorgen dat het hondenvoer op de juiste plek staat en eventueel extra materiaal aanwezig is. Ook zorgen zij voor de honden die niet verder kunnen rennen, door bijvoorbeeld een blessure. Een musher moet echter zijn eigen team verzorgen. De doghandlers mogen dus niet helpen bij het voeren van de honden en als de musher slaapt en er ontstaat onrust in het team, mag een doghandler dit niet oplossen, maar moet deze de musher wekken. Een musher staat dus met chronisch slaapgebrek op de slee.

Wat ik zo geweldig vind aan Matti, en ook aan Stina, is dat zij verschrikkelijk veel van hun honden houden. Matti zou nooit zijn honden pushen om de finishlijn te halen. Het traject tussen checkpoint 1 en 2 was door veel wind en sneeuw zwaar geworden. Matti besloot om hond Sammy achter te laten bij zijn doghandlers. Hij wist dat deze hond moeite zou hebben met het volhouden van een hoog tempo op een slecht spoor en wilde hem deze martelgang besparen. De dierenarts die zijn team controleerde vroeg Matti waarom hij in vredesnaam zijn hond uit zijn team zette; de hond had geen blessure en kon dus volgens haar gewoon rennen. Zij vroeg Matti wat voor reden zij moest opgeven in haar checklijst, waarop Matti antwoordde: “Schrijf maar op dat ik van mijn hond hou en dat hij daarom niet verder hoeft te rennen.”

Maandagmiddag worden de eerste teams over de finishlijn verwacht. Matti hoopt over de finish te komen met blije, gezonde honden. jokkmokkguiderna Jokkmokkguiderna onderweg in de bergen van Zweeds Lapland.