Het kan altijd een tikkeltje erger

Het leek zo’n goed idee om even te gaan vissen. Eigenlijk lag het niet in de planning om te gaan vissen, maar aangezien zowel Isak als ik niet volgens een strakke planning leeft, stapten we in de boot om even een hengeltje uit te gooien. Aanvankelijk reed ik na werktijd naar zijn stuga ten noordoosten van Jokkmokk om hem te helpen met het leggen van platen op het dak van zijn sauna. De hele dag wisselden zonneschijn en sneeuwbuien zich af, maar in de loop van de avond leek de zonneschijn te overwinnen, koud bleef het wel. Nog geen half uur nadat we in de boot stapten, begon het gigantisch te waaien en te sneeuwen. Het waaide zo hard dat we gedwongen werden naar de oever te peddelden. Gezellig hoor, even vissen.

Gehuld in zware sneeuwwolken

Terwijl in Nederland de week begon met heerlijk lenteweer dwarrelden in Jokkmokk dikke sneeuwvlokken neer. Ik kreeg bijna een midwinter gevoel toen ik uitkeek op de kennels van Frosty trails. Olav is met zijn teams onderweg in de bergen en Kristien rijdt ieder week naar het bergstation in Nikkaluokta voor bevoorrading en de nodige ondersteuning. Van zondag op maandag woonde ik in hun knusse gastenverblijf bij de kennels om voor de achtergebleven honden te zorgen; wat oude mannen, loopse dames en het jonge grut. Tika vindt het geweldig leuk om met haar broers en zussen in de grote kennel rond de rennen. En samen met hond Jocke deelt ze ‘woonruimte’ als ik even niet op haar kan letten. Tika, met een poepende Jocke links van haar en rechts wonen Simba en Kiara. Yoga wordt onder de sledehonden steeds populairder. In de loop van de dag reed ik van Koskats terug naar huis en toen ik door Jokkmokk centrum reed werd ik verwelkomd door een stralende zon. Zo zie je maar weer; achter donkere wolken schijnt nog altijd de zon.

Onderweg op de hondenslee

Mensen kunnen hartstochtelijk uitkijken naar de eerste sneeuw, maar aan het enthousiasme van sledehonden kan niemand tippen. Zodra de temperatuur onder nul komt en de wereld wit wordt, willen zij nog maar één ding: rennen!

Met geluksvlindertjes in mijn buik sta ik op de slee en kijk ik naar mijn team Alaskan huskies van Frosty trails. Hoe verschillend de honden ook zijn, zowel qua karakter als uiterlijk, één ding hebben zij gemeen; they’re born to run. Het is een tijdje geleden dat ik op een hondenslee heb gestaan (ik heb ooit als doghandler en tourguide met Siberische huskies gewerkt), maar het voelt alsof het gisteren was. Het werkt bijna betoverend om met sledehonden door een prachtige omgeving onderweg te zijn, waar ik echter nog het meest van geniet is het zien van een team enthousiast werkende huskies.
frosty-training1 Leidhonden Selma en King.

De trail slingert door het bos en regelmatig moet Olav zijn team stilzetten om boompjes die gebukt onder de zware sneeuw over het spoor buigen, om te zagen en aan de kant te slepen. Zo aan het begin van het winterseizoen kost het maken en onderhouden van trails veel tijd en werk. Tijdens de nacht is er een dik pak sneeuw gevallen waardoor opnieuw boompjes zijn bezweken onder het zware gewicht en het pad blokkeren. De honden hebben duidelijk geen zin om te wachten; onder luid protest van de viervoeters maakt Olav het pad vrij. Om er zeker van te zijn dat zijn ijverige team er niet vandoor gaat, zet hij de slee vast met twee sneeuwankers en legt hij vervolgens de slee op z’n kant. Alhoewel er veel sneeuw is gevallen, hebben de ankers aan het begin van de winter nog niet genoeg grip om een compleet team op z’n plek te houden.
De leidhonden van Gary staan gezellig naast mij te blaffen; ze willen verder. Gary is een Engelsman die jaren geleden als gast op een tocht meeging. Sindsdien helpt hij Olav ieder winterseizoen met het trainen van de honden en met al het bijkomende werk.
frosty-training Team Rianne en team Gary volgen team Olav.

Als je niet als ‘toerist’ op de slee wilt staan, heb je tijdens de maand december de kans om een week, of langer, mee te draaien bij Frosty Trails kennel. Je leert in deze week zoveel mogelijk over Alaskan huskies, het trainen van sledehonden en het leven in een Arctisch klimaat. Je helpt mee met het onderhouden van de trails, het voeren en verzorgen van de honden en het socialiseren van jonge honden. Uiteraard sta je iedere dag op de slee om honden te trainen; je maakt één langere tocht met overnachting in een knusse houten hut, zodat de honden kunnen wennen aan het buiten slapen tijdens langere tochten. Er is één vereiste: Je moet het leuk vinden om met honden te werken! frosty-training2

Het is inmiddels donker geworden en in het licht van onze hoofdlampen glijden we geruisloos door het donkere bos terug naar de kennel. De achterblijvers onthalen ons met een warm blafsalvo. Tika staat in de puppykennel samen met haar broertjes en zusjes enthousiast mee te keffen. De nieuwe generatie sledehonden, en skihond. Ik kan nauwelijks wachten.

Maak kans op een plek in Fjällräven Polar 2017!

polar2012_3480r
Doe mee aan Fjällräven Polar 2017!

Fjällräven Polar is een fantastische sledetocht, ver boven de poolcirkel, dwars door de Arctische wildernis van Lapland. Deelnemers sturen hun team sledehonden van het Noorse Signaldalen naar het Zweedse Väkkäräjärvi, een spectaculair avontuur van 300 kilometer door de bergen en over de toendra’s van winters Lapland.
polar2014_h8b1792r

Fjällräven Polar geeft ’gewone’ mensen, met gewone banen en zonder speciale kennis van buitenleven tijdens een winterexpeditie, de kans om te ontdekken hoe bijzonder mooi een winters avontuur kan zijn. Zeer ervaren gidsen helpen de deelnemers tijdens de tocht en daarnaast zorgt Fjällräven voor een volledige winteruitrusting. Het idee achter deze expeditie is om te laten zien dat met de juiste voorbereidingen en de juiste uitrusting, vrijwel iedereen deel kan nemen aan een geweldig winters avontuur. Voor Fjällräven is dit tevens een goede mogelijkheid om hun producten te testen onder de beste omstandigheden; de subarctische winter.
34-polar2015-2760r

Hoe doe je mee?
Tot 15 december heb je de kans om een plekje te bemachtingen voor de Fjällräven Polar 2017. Wat je moet doen, is in een foto of film vertellen waarom uitgerekend jij mee moet doen aan de Fjällräven Polar. Een jury beoordeelt vervolgens de aanmeldingen en kiest uit alle inzendingen tien deelnemers. De andere tien deelnemers worden door het publiek gekozen. Zorg er dus voor dat je aanmelding opvalt en deel jouw inschrijving op sociale media om zoveel mogelijk stemmen te krijgen!

Inschrijven doe je hier!
64-polar2015-3062r
polar2014_h8b2370r

Alaskan husky pups, gevaarlijk!

puppies-frosty-trails
Het is gevaarlijk om bij een nest pups te gaan kijken, erg gevaarlijk. Die kleine pootjes, dikke buikjes, grappige hangoortjes en petieterige staartjes die zo ijverig zwiepen dat hun hele lijfje heen en weer beweegt. Op dat moment neem je ze het liefst allemaal mee naar huis. “Leuk zijn ze hè”, Kristien staat mij stralend aan te kijken. Ja, ze zijn superleuk!

puppy-frosty-trails Ongeveer een jaar geleden begon ik na te denken over wat voor soort hond ik wil na Jussi. Klinkt voor een aantal mensen misschien wat cru; nadenken over een andere hond terwijl je eigen hond nog leeft, maar voor mij is het niet meer dan logisch om een pup aan te schaffen voordat Jussi er niet meer is. De vraag is dan, wanneer is de tijd rijp voor een pup en wat voor een hond wil ik? Voor mij is het belangrijk dat een hond sociaal is, zowel naar mensen als naar andere honden, en houdt van werken. Ik maak veel wintertochten, dus een hond moet tegen koude temperaturen kunnen en het leuk vinden om met mij te skiën. Daarnaast vind ik het een enorme plus als een hond los kan lopen zonder dat hij ’em direct smeert.
kennel-frosty-trails
Olav en Kristien in de kennel van Frosty trails.

Jussi is een kruising border collie en Mechelse herder (een kruising die ik overigens niet aanraad, maar dat terzijde). Hij is ontzettend gehoorzaam en volgt mij op de voet, ook als we rendieren of een hondensledeteam in de bergen tegenkomen. Een Alaskan husky past volgens mij goed bij mij, maar zo gehoorzaam en op een baas gericht zijn zoals een border collie/Melchelse herder is, dat is een Alaskan husky niet. Toch denk ik dat als ik intensief met een Alaskan huskypup werk, en Jussi daarbij gebruik, hij kan leren om bij mij te blijven.
Ik had mijzelf voorgenomen om nog een jaar te wachten met een nieuwe hond, maar nu Olav en Kristien mij vroegen of ik een pup wil van hun laatste nestje, moet ik misschien geen jaar wachten?

Aaarrgghh, beslissingen… de hoogste tijd om op m´n fiets te stappen en door het bos te crossen!

puppykennel-frosty-trails

Een witte morgen na een weekend vol sledehonden

sneeuw-okt

Vanmorgen zag ik door het raam de eerste sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen, helemaal passend bij de gemoedstoestand waarin ik tijdens het weekend terecht kwam. Het begon op donderdag toen een vriendin op mijn werk verscheen en het boek Till fjällens ände van fotograaf Niklas Blom in mijn handen drukte. fjallens-ende Deze Zweedse fotograaf trok in de winter van 2014 met zijn team sledehonden door de bergen, van zijn woonplaats Åre tot Treriksröset. Een groot deel van zijn route overlapt de route die ik nam tijdens mijn skitocht van afgelopen winter. Met een brok in m’n keel las ik het boek in één ruk uit. Door zijn foto’s en teksten beleefde ik mijn reis opnieuw; het overweldigende gevoel van het onderweg zijn met een hond door de bergen, met al z’n ups and downs.

Zaterdag begaf ik mij nog verder in de wereld van hondensleeën. Jokkmokker Magnus Svanberg had het voor elkaar gekregen om twee bekende lange afstands mushers naar Jokkmokk te krijgen: De Noorse Elisabeth Edland en de Zweed Mats Pettersson. Voor een publiek van sledehondeneigenaren en -liefhebbers vertelden zij over hun leven met en voor sledehonden en lange afstandsraces. Mats is één van de weinige Zweden die met zijn honden in Alaska de Iditarod heeft gelopen, een race over 1700 kilometer van Anchorage naar Nome.

slee-in-saltoDe vraag is niet of maar wanneer ik mijn eerste sledehond aanschaf. Jussi is nu tien jaar oud, nog steeds in goede vorm, maar hij is niet de jongste meer. Ik begin meer en meer na te denken over een nieuwe hond en wat voor een hond dat zou moeten zijn.
Kristien en Olav van Frosty trails hadden daarop een antwoord; ze hebben een nestje Alaskan huskies, waarvan één pup nog een nieuw baasje zoekt. Ik ga binnenkort maar eens langs. Ooit zei iemand tegen mij: “Rian, het blijft nooit bij één husky, voor je het weet heb je een compleet team in de tuin staan.” De tijd zal het leren.