Nordenskiöldsloppet; blij met mijn race

Het verhaal over de hele wedstrijd is in de maak, maar ik wil jullie laten weten dat ik super blij en tevreden ben over mijn race. Ik had al snel een fijn tempo gevonden waarin ik mijzelf goed voelde en waarmee ik urenlang kon doorskiën. Ik heb mezelf de hele wedstrijd goed gevoeld, de man met de hamer ben ik niet tegengekomen; afgezien van een aantal zware passages heb ik vooral genoten van het skiën door een geweldig landschap, de leuke ontmoetingen en gesprekken bij de controleposten waar ik veelal bekende gezichten zag en het publiek langs het spoor dat ons luidkeels aanmoedigde. Iets na 0.300 uur zondagmorgen, terwijl het langzaam licht begon te worden, kwam ik als 175ste skiër en 10e vrouw over de finish, na 21 uur en 7 minuten skiën. Het gevoel over de finishlijn te skiën is zo overweldigend, erg bijzonder. Erg bijzonder en hartverwarmend vond ik ook de leuke berichten via whatsapp, email en facebook van vrienden/bekenden in Nederland, en ook van bloglezers die ik nog nooit persoonijk heb ontmoet. Wat ontzettend gaaf dat jullie mij tot diep in de nacht volgden!

Mijn lichaam herstelt zich goed, met dank aan de fantastische zorg van Hilde en Stefan; jullie zijn echt goud waard. Maandag en dinsdag heb ik gewandeld en vandaag heb ik op mijn toerski’s gestaan. De pijn uit mijn lijf is verdwenen, ik heb alleen nog wat last van mijn luchtwegen. De komende dagen doe ik het nog rustig aan, de winter verdwijnt langzaam uit Lapland en het hardloopseizoen staat voor de deur!

Nordenskiöldsloppet koorts

De Nordenskiöldskoorts heerst nu volop in Jokkmokk, en bij mij. Gisteren heb ik bij Hilde en Stefan mijn ski’s schoongemaakt, vandaag breng ik ze naar het competition centrum waar een professioneel waxteam van Ski Go ze klaarmaakt voor morgen. Tijdens de race staat het Ski Go waxteam bij drie controleposten, Purkijaur, Granudden en keerpunt Årrenjarka, zodat de ski’s opnieuw gewaxt kunnen worden. De sneeuwcondities verschillen tijdens zo’n lange race enorm; ’s morgens starten we met ca. -10 en een paar uur later, zeker als de zon tevoorschijn komt, kan het zelfs plus worden.

Toen ik in het competition centrum mijn spullen ophaalde, kwam ik Ingrid, Kjell en Hedi tegen. Ingrid is de andere ‘Jokkmokkdame’ die morgen aan de start staat. Vorig jaar skiedde zij ook, het is voor mij dus erg waardevol om met haar te praten en daarnaast is het een ontzettend leuke meid. Kjell is onze chauffeur morgen en vormt samen met Hedi het supportteam.

De race is goed georganiseerd. Iedere deelnemer krijgt vier zakken waarin je de benodigde spullen kunt doen. Vandaag moet ik de zakken inleveren en vanavond worden de gemerkte zakken van alle deelnemers naar de controleposten in Purkijaur, Granudden en Årrenjarka gebracht. Eén zak heb je bij je bij de start; hierin kan je kleding doen die je uitdoet vlak voor de start. Alla ‘startzakken’ worden teruggereden naar de finish in Talvatis skistadion, zodat je droge warme kleding aan kunt trekken nadat je bent gefinist. In totaal zijn er 19 controleposten met eten en drinken, bij de drie grote posten kan je een warme maaltijd krijgen. Daarnaast ski ik met een camelback gevuld met een mix van blauwe bessensap en sportdrink, geïsoleerd uiteraard, en heb ik wat noten, repen, marsepein, een extra paar handschoenen en blarenpleisters bij me. Mijn hoofdlamp zit in de ‘Granuddenzak’, die neem ik op de terugweg mee. Als ik over de finish kom is het waarschijnlijk midden in de nacht.


Ik ga verder met mijn spullen pakken, eten en drinken voorbereiden en ik moet mijn ski´s nog wegbrengen. Vanavond vroeg naar bed, om 02.45 gaat de wekker. Ik heb gezonde kriebels in mijn buik, ik hoop dat ik van de race kan genieten en dat ik over de finishlijn mag skiën!

Het logo van Jokkmokks skiclub staat levensgroot en zeer kleurrijk in de rotonde.

Bizarre winter

Dit is de meest bizarre winter die ik tot nu toe heb meegemaakt. Als ik door het bos loop waan ik mijzelf in de maand mei. Boomstronken, lage struiken en mos duiken op tussen de oude sneeuwlaag die door de enorme temperatuurschommelingen in elkaar is geslonken. Afgelopen week ging de temperatuur binnen 24 uur van -28 naar +2, en dit is niet de eerste keer. Maandag was het +7; ik hoorde ’s nachts hoe de smeltende sneeuw op de veranda druppelde. Door het spel van smelten en vriezen verandert de sneeuw in een ijsmassa. Overal is het spekglad en op de wegen wordt actief met fijne grind en zand gestrooid. Gisteren skiedde ik met de honden over het moeras van Vajmat naar Tårrajaur en het was zo ijzig en hard dat ik alleen maar bezig was mijn balans te houden terwijl Jussi mij met hoge snelheid voortrok over het scooterpad.

Het instabiele weer maakt mijn training voor Nordenskiöldsloppet niet makkelijk; dan is het te koud om intensief te trainen, vervolgens slaat het weer om naar + graden en keiharde wind waardoor het skispoor ijzig wordt en vol ligt met ‘rotzooi’. Volgens mij heb ik tijdens deze winter nog geen week gehad dat ik normaal kon trainen. En als de winter zo door blijft kwakkelen is het nog maar de vraag of we midden april de 220 kilometer lange race jussi-tornekunnen skiën. Dat wordt een enorme uitdaging voor de organisatie om een goed skispoor te maken.

Vorig jaar skiede ik eind april over het meer Torneträsk in Abisko. Tijdens mijn overtocht sloeg het weer om, van harde wind naar storm. Ik lag twee dagen in mijn tent en de derde dag werd ik wakker met een stralende zon. Toen ik mijn hoofd uit de tent stak schrok ik enorm; het bevroren meer was verdwenen onder een laag water van zo’n 30 centimeter. Het leek alsof mijn tent op een zonnig strand stond en ik uitkeek over een zomers meer.

Storm raast over Lapland

Het stormt. De wind buldert over het meer, doet de bomen diep buigen en duwt met volle kracht tegen mijn huis. Na een harde windstoot die de muren doet kraken kijken de honden verschrikt op. Tika moest naar buiten om een plasje te doen maar maakte in de deuropening een rechtsomdraai naar binnen, ze wilde niet alleen de storm in. Toen ik met haar mee naar buiten liep zag ik een heftig noorderlicht. Deze keer laat ik aan mij voorbij gaan. Het is geen straf om in mijn knusse huisje een storm uit te zitten. Tijdens bergtochten heb ik een aantal keer met storm in mijn tent gelegen. Een ontzettend onbehaaglijk gevoel. De wind rukt en trekt als een bezetene aan het tentdoek en keiharde windvlagen bulderen als een trein over de tent heen. En dan lig je daar in je slaapzak wetend dat je midden in de nacht de tent uit moet kruipen om te controleren of het tentdoek en alle lijnen en haringen nog in tact zijn. Ik heb het soms kruipend gedaan; de wind was te sterk om rechtop te lopen. Erg eng. Eenmaal terug in de tent verdween ik diep in mijn slaapzak met oordoppen in tegen het dramatische geluid van de storm, en droomde ik van mijn bedstee in mijn knusse huisje. jussi-wind Jussi houdt niet van harde wind in de bergen.

Op ski’s de eerste zonnestralen tegemoet

Gisteren heb ik de zon gezien! Rond het middaguur was het nog maar -10 en ontzettend mooi buiten. Het duurt nog een tijdje voordat de zon op mijn huis schijnt, maar op een hoger gelegen moeras kon ik van de eerste stralen genieten. Ronduit schitterend! Ik heb een heerlijke skitocht met de honden gemaakt. Nu staat mijn tas gepakt en liggen mijn langlaufski’s in de auto; vandaag staat een lange afstandstraining op het programma. Ik heb nog nooit het langlaufspoor in Kåbdalis geprobeerd, een skigebied dat dertig kilometer van mijn huis vandaan naar het zuiden ligt. Ben erg benieuwd!
skitocht-w2017-2

skitocht-w-2017-4

skitocht-w-2017-13

skitocht-w-2017-12

skitocht-w-2017-14

skitocht-w-2017-8

skitocht-w-2017-5

skitocht-w-2017-6

skitocht-w-2017-9

skitocht-w-2017-10

Jokkmokks ski cup

Vanmorgen moest ik mijn lijf opgang helpen met een serie stretch oefeningen. Gisteravond skiede ik de 2e wedstrijd van de Jokkmokk ski cup onder moeilijke skicondities. De afgelopen dagen hadden we opnieuw vries- en dooiweer, waardoor de sneeuw in een hobbelige ijsmassa was veranderd. Daarnaast begon het gistermorgen ontzettend te waaien, hierdoor lag het ijzige skispoor vol met dennennaalden, mos, takjes en meer ‘rotzooi’.

Thuis stond ik met mijn ski’s in de hand te bedenken welke wax of klister ik zou gebruiken. Afzetwax of klister onder het afzetgedeelte van de ski heb je nodig om grip te krijgen op het afzetmoment. Het goed waxen van ski’s is een hele wetenschap; je moet uitvinden bij welke temperatuur en welk soort sneeuw je een wax of klister kan gebruiken. Gisteren had ik in eerste instantie klister op mijn ski’s willen doen, maar aangezien het zo hard waaide en ik verwachtte dat het spoor vol met ‘rotzooi’ zou liggen die aan de klister zou blijven plakken en ik binnen een minuut met het halve bos onder mijn ski’s mijn wedstrijd zou moeten skiën, besloot ik uiteindelijk niets te gebruiken. Dit hield in dat ik, zonder houvast onder mijn ski’s, het hele traject zou moeten dubbelpolen: een techniek waarbij de benen naast elkaar blijven en je met beide skistokken tegelijk afzet. Je gebruikt voornamelijk je buikspieren en armen. Dubbelpolen is de techniek die ik het beste beheers, maar de 2e wedstrijd ging over 4 kilometer door heuvelachtig terrein met een aantal zeer steile hellingen, het zou ontzettend zwaar worden om alles te dubbelpolen.
Maar toch, ik waagde het erop en het pakte goed uit. Op de twee steilste hellingen moest ik uit het spoor springen om een aantal meter met de V-beweging omhoog te rennen, dus vrijwel de hele wedstrijd kon ik dubbelpolen. Waar ik nog het meest tevreden over ben, is dat ik niet gevallen ben tijdens ijzige afdalingen. Ik heb eindelijk genoeg techniek ontwikkeld om gecontroleerd een scherpe bocht te nemen op een ijzige harde baan, zonder dat ik met een luide gil het bos invlieg. Vanmorgen vertelde mijn lijf mij echter dat ik wel gespannen op de ski’s heb gestaan, vandaar de stretch oefeningen. In de loop van de ochtend heb ik een relaxte skitocht met de honden gemaakt, een soort van cooling down.

skistadion Jokkmokk ski cup bestaat uit 4 wedstrijden waarmee je punten kan verzamelen. Bij de dames is het niet spannend, we zijn maar met z’n drieën en skiën op verschillende niveaus. Ik ben nu twee keer 2e geworden. Maar het is ontzettend leuk en motiverend om mee te doen en daarnaast is het een goede training. Aankomende woensdag is de derde wedstrijd en midden januari de vierde en tevens laatste.

Een pak sneeuw

sneeuw-rivier
Vandaag had ik mijn tourski primeur! De afgelopen twee dagen heeft het flink gesneeuwd; nu ligt er eindelijk genoeg sneeuw om over de boswegen te skiën. Zo nu en dan hoor ik het schrapende geluid van steentjes die door de sneeuw omhoog steken, maar aangezien ik mijn oude ski’s gebruik maak ik mij niet druk over een krasje meer of minder. Jussi was door het dolle heen toen ik zijn trektuigje te voorschijn haalde. Kleine Tika lag te slapen in haar bench terwijl wij door het bos gleden. Heerlijk!