De beer of de eland

Als in een flits schiet de rode polo de oprit op. Ik zie hoe Gurra uit zijn auto springt en met grote passen naar de deur loopt. ‘Och jee, er is iets met zijn hond Snotte’, is mijn eerste reactie. Op dat moment zie ik de snuit van Snotte door de half open autoruit. Niets met Snotte dus. Gurra stapt binnen en begint meteen opgewonden te vertellen over verse sporen van een eland met kalf en een beer. Hij is nog niet uitgesproken of ik stap in mijn laarzen en loop met de camera in m’n hand naar zijn auto. Tika springt bij Snotte op de achterbank en beide honden hebben moeite hun balans te houden als Gurra met een flinke swieper achteruit rijdt.


Hij trapt het gaspedaal flink in en op de snelheidsmeter zie ik dat we met 70 km/u over de kleine bosweg schieten. Aangezien geen van de meters in de oude polo naar behoren werkt, kan de snelheid ook lager of hoger hebben gelegen. Ik probeer de gordel te pakken, maar deze werkt duidelijk ook niet naar behoren. Geen gordel dus. Tika en Snotte zijn blij elkaar te zien en rollen over de achterbank. Snotte probeert met zijn stramme oude lijf over de leuning bij mij op schoot te klimmen; ik zit op zijn stoel. Ik probeer hem met alle macht terug te drukken. Nu wil Tika ook bij mij op schoot; met mijn hand tegen haar hoofd gedrukt houd ik haar tegen terwijl Snotte een nieuwe poging doet om bij Gurra op schoot te gaan zitten. Hardhandig druk ik beide honden terug terwijl de kleine polo nog steeds met hoge snelheid over de bosweg stuitert. Opeens staan we stil. Ik stap uit en zie inderdaad sporen van een eland, een kalf en een beer. Aan de kleine pootafdruk te zien is het een jonge beer. Met de auto volgen we de sporen en na ongeveer een halve kilometer verdwijnen ze het bos in. Ik loop een stuk het bos in, maar zie niets meer. Geen idee wie die dag geluk heeft gehad; de beer of de eland.

Het kan altijd een tikkeltje erger

Het leek zo’n goed idee om even te gaan vissen. Eigenlijk lag het niet in de planning om te gaan vissen, maar aangezien zowel Isak als ik niet volgens een strakke planning leeft, stapten we in de boot om even een hengeltje uit te gooien. Aanvankelijk reed ik na werktijd naar zijn stuga ten noordoosten van Jokkmokk om hem te helpen met het leggen van platen op het dak van zijn sauna. De hele dag wisselden zonneschijn en sneeuwbuien zich af, maar in de loop van de avond leek de zonneschijn te overwinnen, koud bleef het wel. Nog geen half uur nadat we in de boot stapten, begon het gigantisch te waaien en te sneeuwen. Het waaide zo hard dat we gedwongen werden naar de oever te peddelden. Gezellig hoor, even vissen.

Dag oude heren

Voor mijn huis staat een rij machtige, oude dennenbomen. Erg mooi, maar ze houden ook erg veel zon tegen. Na een lange winter verlang ik naar warmte en licht; door de jaren heen begon ik mezelf steeds meer te ergeren aan de enorme schaduwen die de bomen op mijn huis werpen. Afgelopen week kwam Isak met zijn motorzaag langs en heeft hij vier oude heren omgezaagd; meer bomen wachten hetzelfde lot. Hoe blij ik ook ben met meer zon op mijn huis en tuin, toch doet het pijn om ruim 80 jaar oude bomen om te zagen. Wat hebben zij in die 80 jaar gezien, gehoord en meegemaakt? In 10 minuten werk wordt 80 jaar teniet gedaan, alsof het niets is.


De hele week ben ik bezig geweest met het verzamelen van de loeizware houtblokken, het opruimen van takken en het kloven en stapelen van kachelhout voor komende winter. Ik ben begonnen met de tuin en het maken van een zithoek van pallets, een geïsoleerde compostbak (ik heb al een niet-geïsoleerde compostbak voor tuinafval), een soort tipitent van dunne boomstammen en een muggennet van oude vitrage die ik koop bij de kringloopwinkel van het Rode Kruis in Jokkmokk. Als het muggenseizoen in volle hevigheid losbarst, heb ik een plek waar ik ongestoord buiten kan zitten. Ook het terras aan de voorzijde van het huis krijgt een muggennet. Pallets haal ik bij de Ica, de supermarkt in Jokkmokk en een vriendin heeft opzetranden over die ik kan gebruiken als grote planten- en moestuinbakken.
Ik heb de hele week met hout en takken gesleept en karren vol met pallets, opzetranden, tuinaarde, zakken potgrond en mest naar Vajmat gereden. Ik zou zo nog weken door kunnen gaan, heerlijk werk, maar er moet ook geld binnenkomen. Binnenkort is mijn vrije leven voorbij.

80 centimeter sneeuw

Het is 3 mei en ik heb nog 80 centimeter sneeuw in mijn tuin. Afgelopen zondag viel er tot mijn ergernis 15 centimeter nieuwe sneeuw, terwijl ik zo hartstochtelijk verlang naar groen, narcissen, verse berkenblaadjes aan de bomen en cappuccino op een zonnig terras. Mijn terras ligt vol sneeuw en ijs, de tuinkas ligt verscholen achter de Mount Everest en door plustemperaturen overdag ligt een deel van het terrein onder een laagje smeltwater. Vandaag was ik het zat, spuugzat. Over vijf maanden kan alweer de eerste sneeuw vallen; nu wil ik zomer, weg met de sneeuw! Ik heb de tractor in Skabram opgehaald en een groot deel van m’n terrein schoon geschoven. Het gaf een heerlijk gevoel om met de tractor rond te crossen en de sneeuw aan de kant te drukken. Met een opgeruimd gevoel reed ik de dorpsweg op, terug naar Skabram.

Later die middag reed de boze buurman, met vooruitgestoken kin, in zijn grote pick up stapvoets voorbij. Zo’n meid op een tractor maakt er natuurlijk een zooitje van. Ja hoor, potverdorie, heeft ze sneeuw langs de weg in het bos gegooid, o heeft ze zeker ook nog een boom geraakt. Ja hoor, volgens mij heeft ze die berk daar geraakt, zeker weten, die berk is beschadigd. Maar pot-ver-dorie! Heeft ze daar met de tractorband in de berm gezeten, heeft ze gewoon de hele berm kapotgereden! Niet te geloven, de hele berm is kapot! Een stukje voorbij mijn huis is het keerpunt; met nog steeds een vooruitgestoken kin reed de boze buurman opnieuw langs en liet hij zijn bittere kritische blik over de weg en mijn terrein gaan. Tevreden zat ik op een zonnig, bijna sneeuwvrij, plekje en keek glimlachend de boze buurman na.


Nordenskiöldsloppet; blij met mijn race

Het verhaal over de hele wedstrijd is in de maak, maar ik wil jullie laten weten dat ik super blij en tevreden ben over mijn race. Ik had al snel een fijn tempo gevonden waarin ik mijzelf goed voelde en waarmee ik urenlang kon doorskiën. Ik heb mezelf de hele wedstrijd goed gevoeld, de man met de hamer ben ik niet tegengekomen; afgezien van een aantal zware passages heb ik vooral genoten van het skiën door een geweldig landschap, de leuke ontmoetingen en gesprekken bij de controleposten waar ik veelal bekende gezichten zag en het publiek langs het spoor dat ons luidkeels aanmoedigde. Iets na 0.300 uur zondagmorgen, terwijl het langzaam licht begon te worden, kwam ik als 175ste skiër en 10e vrouw over de finish, na 21 uur en 7 minuten skiën. Het gevoel over de finishlijn te skiën is zo overweldigend, erg bijzonder. Erg bijzonder en hartverwarmend vond ik ook de leuke berichten via whatsapp, email en facebook van vrienden/bekenden in Nederland, en ook van bloglezers die ik nog nooit persoonijk heb ontmoet. Wat ontzettend gaaf dat jullie mij tot diep in de nacht volgden!

Mijn lichaam herstelt zich goed, met dank aan de fantastische zorg van Hilde en Stefan; jullie zijn echt goud waard. Maandag en dinsdag heb ik gewandeld en vandaag heb ik op mijn toerski’s gestaan. De pijn uit mijn lijf is verdwenen, ik heb alleen nog wat last van mijn luchtwegen. De komende dagen doe ik het nog rustig aan, de winter verdwijnt langzaam uit Lapland en het hardloopseizoen staat voor de deur!

De tweede helft

Nu ben ik veertig. Jaha, voelt dat anders? Nee. Maar ik denk de laatste weken wel steeds meer na over wat ik met de tweede helft van mijn leven wil doen. Volgens een aantal mensen de betere helft. Daar kan ik nu nog niets over zeggen. Ik vind de eerste helft zeer geslaagd. De eerste week van de eerste helft begon rustig; ik lag lekker in de wieg. De eerste week van de tweede helft begint heftig; met de langlaufwedstrijd Nordenskiöldsloppet. Supergaaf om daar mijn tweede helft mee te beginnen. Waarschijnlijk verdwijnt dat ‘supergaafgevoel’ na 10 uur skiën als sneeuw voor de zon en wil ik alleen nog maar in m’n wieg kruipen.


Het was lang geleden dat ik een ‘groot’ verjaardagsfeest gaf, maar zondag moest ik er aan geloven. Ik had een echte verjaardagstaart gemaakt en voordat ik het mes erin zou zetten, legde ik mijn creatie op de gevoelige plaat vast. Mijn moeder was uiteraard de eerste die belde om te feliciteren en even bij te kletsen. Aangezien ik maar op één plek in mijn huis ontvangst heb met mijn mobiel, stond ik met mijn neus tegen het raam gedrukt met mams te praten. Ergens in de verte hoorde ik een onbeduidend smakgeluid. Toen ik mij realiseerde wat ik hoorde was het te laat: Zwarte Tika stond met een witte neus alle slagroom van mijn taart te likken. Neeeeeee k..hond!! Zowel mam als Tika schrokken zich een feestelijk hoedje, en met de woorden ‘mam ik heb een acute crisis ik bel je zo terug’ legde ik mijn mobiel neer. De dorpsbewoners konden ieder moment op de stoep staan. Voorzichtig schraapte ik wat van de taart weg en na een twee minuten werk zag de taart er als nieuw uit. Wat niet weet……

De rest van de dag verliep zonder problemen en was ronduit ontzettend gezellig. Leuk bezoek dat hutje mutje rond de tafel in mijn superkleine woonkamer van de taart en elkaars gezelschap genoot, verrassende cadeaus en een Tika die met een schuin oog verheerlijkt naar die o zo lekkere slagroomtaart keek. Zo nu en dan gaf ik haar stiekem een ondeugend knipoogje.

Gehuld in zware sneeuwwolken

Terwijl in Nederland de week begon met heerlijk lenteweer dwarrelden in Jokkmokk dikke sneeuwvlokken neer. Ik kreeg bijna een midwinter gevoel toen ik uitkeek op de kennels van Frosty trails. Olav is met zijn teams onderweg in de bergen en Kristien rijdt ieder week naar het bergstation in Nikkaluokta voor bevoorrading en de nodige ondersteuning. Van zondag op maandag woonde ik in hun knusse gastenverblijf bij de kennels om voor de achtergebleven honden te zorgen; wat oude mannen, loopse dames en het jonge grut. Tika vindt het geweldig leuk om met haar broers en zussen in de grote kennel rond de rennen. En samen met hond Jocke deelt ze ‘woonruimte’ als ik even niet op haar kan letten. Tika, met een poepende Jocke links van haar en rechts wonen Simba en Kiara. Yoga wordt onder de sledehonden steeds populairder. In de loop van de dag reed ik van Koskats terug naar huis en toen ik door Jokkmokk centrum reed werd ik verwelkomd door een stralende zon. Zo zie je maar weer; achter donkere wolken schijnt nog altijd de zon.