Nordenskiöldsloppet; blij met mijn race

Het verhaal over de hele wedstrijd is in de maak, maar ik wil jullie laten weten dat ik super blij en tevreden ben over mijn race. Ik had al snel een fijn tempo gevonden waarin ik mijzelf goed voelde en waarmee ik urenlang kon doorskiën. Ik heb mezelf de hele wedstrijd goed gevoeld, de man met de hamer ben ik niet tegengekomen; afgezien van een aantal zware passages heb ik vooral genoten van het skiën door een geweldig landschap, de leuke ontmoetingen en gesprekken bij de controleposten waar ik veelal bekende gezichten zag en het publiek langs het spoor dat ons luidkeels aanmoedigde. Iets na 0.300 uur zondagmorgen, terwijl het langzaam licht begon te worden, kwam ik als 175ste skiër en 10e vrouw over de finish, na 21 uur en 7 minuten skiën. Het gevoel over de finishlijn te skiën is zo overweldigend, erg bijzonder. Erg bijzonder en hartverwarmend vond ik ook de leuke berichten via whatsapp, email en facebook van vrienden/bekenden in Nederland, en ook van bloglezers die ik nog nooit persoonijk heb ontmoet. Wat ontzettend gaaf dat jullie mij tot diep in de nacht volgden!

Mijn lichaam herstelt zich goed, met dank aan de fantastische zorg van Hilde en Stefan; jullie zijn echt goud waard. Maandag en dinsdag heb ik gewandeld en vandaag heb ik op mijn toerski’s gestaan. De pijn uit mijn lijf is verdwenen, ik heb alleen nog wat last van mijn luchtwegen. De komende dagen doe ik het nog rustig aan, de winter verdwijnt langzaam uit Lapland en het hardloopseizoen staat voor de deur!

Nordenskiöldsloppet koorts

De Nordenskiöldskoorts heerst nu volop in Jokkmokk, en bij mij. Gisteren heb ik bij Hilde en Stefan mijn ski’s schoongemaakt, vandaag breng ik ze naar het competition centrum waar een professioneel waxteam van Ski Go ze klaarmaakt voor morgen. Tijdens de race staat het Ski Go waxteam bij drie controleposten, Purkijaur, Granudden en keerpunt Årrenjarka, zodat de ski’s opnieuw gewaxt kunnen worden. De sneeuwcondities verschillen tijdens zo’n lange race enorm; ’s morgens starten we met ca. -10 en een paar uur later, zeker als de zon tevoorschijn komt, kan het zelfs plus worden.

Toen ik in het competition centrum mijn spullen ophaalde, kwam ik Ingrid, Kjell en Hedi tegen. Ingrid is de andere ‘Jokkmokkdame’ die morgen aan de start staat. Vorig jaar skiedde zij ook, het is voor mij dus erg waardevol om met haar te praten en daarnaast is het een ontzettend leuke meid. Kjell is onze chauffeur morgen en vormt samen met Hedi het supportteam.

De race is goed georganiseerd. Iedere deelnemer krijgt vier zakken waarin je de benodigde spullen kunt doen. Vandaag moet ik de zakken inleveren en vanavond worden de gemerkte zakken van alle deelnemers naar de controleposten in Purkijaur, Granudden en Årrenjarka gebracht. Eén zak heb je bij je bij de start; hierin kan je kleding doen die je uitdoet vlak voor de start. Alla ‘startzakken’ worden teruggereden naar de finish in Talvatis skistadion, zodat je droge warme kleding aan kunt trekken nadat je bent gefinist. In totaal zijn er 19 controleposten met eten en drinken, bij de drie grote posten kan je een warme maaltijd krijgen. Daarnaast ski ik met een camelback gevuld met een mix van blauwe bessensap en sportdrink, geïsoleerd uiteraard, en heb ik wat noten, repen, marsepein, een extra paar handschoenen en blarenpleisters bij me. Mijn hoofdlamp zit in de ‘Granuddenzak’, die neem ik op de terugweg mee. Als ik over de finish kom is het waarschijnlijk midden in de nacht.


Ik ga verder met mijn spullen pakken, eten en drinken voorbereiden en ik moet mijn ski´s nog wegbrengen. Vanavond vroeg naar bed, om 02.45 gaat de wekker. Ik heb gezonde kriebels in mijn buik, ik hoop dat ik van de race kan genieten en dat ik over de finishlijn mag skiën!

Het logo van Jokkmokks skiclub staat levensgroot en zeer kleurrijk in de rotonde.

De tweede helft

Nu ben ik veertig. Jaha, voelt dat anders? Nee. Maar ik denk de laatste weken wel steeds meer na over wat ik met de tweede helft van mijn leven wil doen. Volgens een aantal mensen de betere helft. Daar kan ik nu nog niets over zeggen. Ik vind de eerste helft zeer geslaagd. De eerste week van de eerste helft begon rustig; ik lag lekker in de wieg. De eerste week van de tweede helft begint heftig; met de langlaufwedstrijd Nordenskiöldsloppet. Supergaaf om daar mijn tweede helft mee te beginnen. Waarschijnlijk verdwijnt dat ‘supergaafgevoel’ na 10 uur skiën als sneeuw voor de zon en wil ik alleen nog maar in m’n wieg kruipen.


Het was lang geleden dat ik een ‘groot’ verjaardagsfeest gaf, maar zondag moest ik er aan geloven. Ik had een echte verjaardagstaart gemaakt en voordat ik het mes erin zou zetten, legde ik mijn creatie op de gevoelige plaat vast. Mijn moeder was uiteraard de eerste die belde om te feliciteren en even bij te kletsen. Aangezien ik maar op één plek in mijn huis ontvangst heb met mijn mobiel, stond ik met mijn neus tegen het raam gedrukt met mams te praten. Ergens in de verte hoorde ik een onbeduidend smakgeluid. Toen ik mij realiseerde wat ik hoorde was het te laat: Zwarte Tika stond met een witte neus alle slagroom van mijn taart te likken. Neeeeeee k..hond!! Zowel mam als Tika schrokken zich een feestelijk hoedje, en met de woorden ‘mam ik heb een acute crisis ik bel je zo terug’ legde ik mijn mobiel neer. De dorpsbewoners konden ieder moment op de stoep staan. Voorzichtig schraapte ik wat van de taart weg en na een twee minuten werk zag de taart er als nieuw uit. Wat niet weet……

De rest van de dag verliep zonder problemen en was ronduit ontzettend gezellig. Leuk bezoek dat hutje mutje rond de tafel in mijn superkleine woonkamer van de taart en elkaars gezelschap genoot, verrassende cadeaus en een Tika die met een schuin oog verheerlijkt naar die o zo lekkere slagroomtaart keek. Zo nu en dan gaf ik haar stiekem een ondeugend knipoogje.

Vele vragen

Het is vårvinter; lentewinter. De fijnste tijd van de winter. De dagen lengen, de zon klimt iedere dag een stukje hoger en geeft zoveel warmte dat ik buiten rondloop in mijn t-shirt. De tuin raakt bevolkt met koolmezen, lappmezen en taigagaaien, trekvogels verlaten het warme zuiden en vliegen over mijn huis naar het hoge noorden.

Vorig jaar genoot ik tijdens mijn skitocht volop van deze heerlijke lentedagen. ’s Morgens werd ik wakker in een warme zonovergoten tent en tijdens mijn lunchpauzes lag ik soms urenlang te dutten in de zon. De dagen van kou en sneeuwstorm sluimerden ergens in m’n achterhoofd, ver weg, alsof het jaren geleden was. De dag dat ik onderstaande foto nam, skiedde ik voorbij Samenvestiging Parka, over de bergen en door het ravijn richting Kvikkjokk, waar ik twee dagen later aankwam. Terwijl ik van de zon genoot waren mijn gedachten bij de skiërs van Nordenskiöldsloppet die die dag plaatsvond. Nieuwsgierig hoe het met de deelnemende Jokkmokkers zou gaan, nieuwsgierig hoe de elite skiërs het zouden doen, nieuwsgierig hoe de doorsnee skiër de race zou ervaren.
Nu ben ik nieuwsgierig hoe ikzelf de race ga ervaren. Hoe voelt het om aan de start te staan van een 220 kilometer lange tocht? Hoe reageert mijn lijf, mijn hoofd, kan ik het skiën binnen de tijdslimiet van 30 uur, haal ik überhaupt de eindstreep, ga ik het leuk vinden, wanneer kom ik de man met de hamer tegen en hoe sleep ik mij daar doorheen? Veel vragen, over twee weken weet ik het; ik heb mijzelf gisteren aangemeld.

Het schaatsvrouwtje

Het is eindelijk heerlijk winterweer. Afgelopen week is een dik pak sneeuw gevallen en nu schijnt de zon. ’s Nachts is het koud, tussen de -20 en -30, maar in de loop van de dag klimt de temperatuur tot rond de -10. Gisteren trainde ik op het spoor van Getberget in Jokkmokk en ik was niet alleen. Het mooie weer had meer mensen naar buiten gelokt. Ik skiede tussen de families en toeristen door, in en uit het spoor springend. Opvallend was het groot aantal oudere dames op de langlaufski die, in hun antieke ski outfit en met zelfgebreide mutsen op, zich kwiek over het spoor bewogen. Vrolijk riepen zij ’heja heja’ naar mij als ik hen voorbij skiede, en vrolijk riep ik ’heja’ terug. Halverwege de ronde dook het ’schaatsvrouwtje’ voor mij op; zij is erg klein, heeft flink overgewicht en kleedt zich in alle kleuren van de regenboog. En ze houdt van praten.
helena_wahlman-cross-countrCredits: Helena Wahlman/imagebank.sweden.se

Ik leerde haar kennen in november; tijdens een schaatsdag zat ik met twee vrienden koffie te drinken bij het vuur, toen uit het bos opeens een vrolijke kleurenverschijning opdook. ”Heeej, wat een heerlijk weer! Jullie jongelui hebben het goed, schaatsen, vuur en koffie drinken, daar kan een mens van genieten!” Enkele meters bij ons vandaan plofte ze neer en begon ze haar schaatsen onder te binden, terwijl ze vrolijk door babbelde. Het zag er niet naar uit dat ze haar schaatsen zelf onder gebonden kreeg, haar enorme buik zat in de weg.
schaatsen-isakAl pratend liep ik naar haar toe en ging, alsof het vanzelfsprekend was, voor haar zitten en hielp haar met haar bindingen. De jongens zetten haar overeind en met twee stokken in haar handen schuifelde ze het meer op. Wij keken haar enigszins bedachtzaam na, maar toen het geschuifel overging in redelijk stabiele schaatsbewegingen haalden we opgelucht adem. Ze schreeuwde van plezier: ”O wat gaaf, wat heerlijk!”

Ik minderde vaart om haar te begroeten en te vragen hoe het ging. Met verrukking in haar ogen keek ze mij aan: ”Wat een geweldige dag, heerlijk om even de benen te strekken!” Ik gaf haar gelijk en maakte aanstalten om verder te skiën, maar dat kon ik wel vergeten. Ze begon er heftig op los te babbelen, praten en skiën ging niet samen, dus uiteindelijk stonden we bijna stil. Mijn trainingshorloge had ik op pause gedrukt, het schaatsvrouwtje was inmiddels bij het onderwerp jachthonden uitgekomen toen haar blik op mijn horloge viel: ”Dat ziet er serieus uit, waar train je voor?” Ik vertelde dat ik midden april Nordenskiöldsloppet wilde skiën en dat ik…Ze liet mij niet uitpraten. ”Ruim 200 kilometer op één dag! Dan kan je niet hier je tijd staan te verpraten, je moet het wel serieus aanpakken hoor, met zo’n race. Hup, hup jongedame, in de benen en trainen!” Ze duwde me nog net niet weg. Toen ik haar na een ronde skiën opnieuw passeerde schreeuwde ze me na: ”Heja heja, door skiën en denk aan je techniek!” Ik kreeg bijna de slappe lach. Met zo’n coach haal ik de finish wel.

Noorderlicht en Nordenskiöldsloppet

meer-ijs
Dit vind ik heerlijke dagen; ’s morgens loop ik langs de rivier en zie hoe het ijs zich langzaam een weg baant over het wateroppervlak. ’s Middags zit ik in een stralende herfstzon op de vlonder op het meer, ingepakt in een wollen trui en muts. Nu kan het nog, over ruim een maand verdwijnt de zon om zich pas weer in de tweede helft van januari te laten zien. En éénmaal avond sta ik op diezelfde vlonder het noorderlicht te bewonderen dat zich sierlijk langs de hemel beweegt. Terwijl ik daar zo sta denk ik na over het komende winterseizoen, en nog een stapje verder; over hoe mijn leven er nu uitziet.
noorderlicht-meerNa mijn reis kreeg ik regelmatig de vraag over wat mijn volgende lange tocht wordt. Ik heb ideeën over een nieuw avontuur, maar niet dit winterseizoen. Deze winter werk ik twee dagen in de week in het koffiehuis, de overige dagen schrijf en train ik, maak ik kortere skitochten en ga ik aan de slag als sneeuwschoengids in Jokkmokk. Aan het einde van de winter ligt een ‘één dag avontuur’ op mij te wachten: Nordenskiöldsloppet; de langste en zwaarste skirace ter wereld. In de vroege ochtend van 15 april 2017 klinkt voor de tweede keer het startschot van deze 220 kilometer lange skirace tussen Purkijaur – Kvikkjokk – Jokkmokk, te skiën binnen 30 uur. Toen het startschot klonk voor de eerste Nordenskiöldsloppet in april 2016 skiede ik met hond en pulka door de bergen. Komend jaar wil ik erbij zijn. Mijn uitdaging voor komende maanden ligt in gedisciplineerd schrijven en trainen en uiteraard ga ik volop genieten van de fantastische winter in Zweeds Lapland.

Onderstaand een film met de hoogtepunten van Nordenskiöldsloppet 2016.