As it is in heaven

Onlangs was ik op een schitterende plek, waar ik letterlijk ettelijke malen langs ben gefietst, zonder van haar bestaan af te weten. Als ik naar Aktse bergstation ga, en de imposante berg Skierfe, rij ik met de auto naar de parkeerplaats bij Sitoälvsbron, vervolgens fiets ik 10 kilometer over een bosweg en de laatste 6 kilometer loop ik over een slingerend paadje naar Aktse. Hoe vaak ben ik langs deze magisch mooie plek gefietst, verscholen achter hoge dennenbomen en oude berken? Soms heb je een oude rot in het vak als Tommy nodig om nieuwe plekken te ontdekken.


Zo stel ik mij de hondenhemel voor, waar Jussi nu woont. Een uitgestrekt strand met velden van sneeuw en ijs, omgeven door bos en bergen, waardoor een koude rivier stroomt. Het is goed zo.


Boomstronken en wortels vertellen van een bos dat ooit is geweest.

De magische berg Skierfe.


Dag oude heren

Voor mijn huis staat een rij machtige, oude dennenbomen. Erg mooi, maar ze houden ook erg veel zon tegen. Na een lange winter verlang ik naar warmte en licht; door de jaren heen begon ik mezelf steeds meer te ergeren aan de enorme schaduwen die de bomen op mijn huis werpen. Afgelopen week kwam Isak met zijn motorzaag langs en heeft hij vier oude heren omgezaagd; meer bomen wachten hetzelfde lot. Hoe blij ik ook ben met meer zon op mijn huis en tuin, toch doet het pijn om ruim 80 jaar oude bomen om te zagen. Wat hebben zij in die 80 jaar gezien, gehoord en meegemaakt? In 10 minuten werk wordt 80 jaar teniet gedaan, alsof het niets is.


De hele week ben ik bezig geweest met het verzamelen van de loeizware houtblokken, het opruimen van takken en het kloven en stapelen van kachelhout voor komende winter. Ik ben begonnen met de tuin en het maken van een zithoek van pallets, een geïsoleerde compostbak (ik heb al een niet-geïsoleerde compostbak voor tuinafval), een soort tipitent van dunne boomstammen en een muggennet van oude vitrage die ik koop bij de kringloopwinkel van het Rode Kruis in Jokkmokk. Als het muggenseizoen in volle hevigheid losbarst, heb ik een plek waar ik ongestoord buiten kan zitten. Ook het terras aan de voorzijde van het huis krijgt een muggennet. Pallets haal ik bij de Ica, de supermarkt in Jokkmokk en een vriendin heeft opzetranden over die ik kan gebruiken als grote planten- en moestuinbakken.
Ik heb de hele week met hout en takken gesleept en karren vol met pallets, opzetranden, tuinaarde, zakken potgrond en mest naar Vajmat gereden. Ik zou zo nog weken door kunnen gaan, heerlijk werk, maar er moet ook geld binnenkomen. Binnenkort is mijn vrije leven voorbij.

Op sleeptouw

Ik kijk op de klok en zie dat het iets na achten is als Gurra zijn auto naast mijn huis parkeert. Ik doe de buitendeur open en loop terug de keuken in om mijn ontbijt klaar te maken. “Jaha, heb je wat te doen vandaag?” Ik heb genoeg te doen vandaag, maar ik heb het gevoel dat mijn dag iets anders gaat beginnen dan ik had gedacht. Gurra heeft vijf auto’s en iedere auto heeft zijn eigen functie. De golf en een mooie volkswagen camper zijn de twee auto’s die gekeurd en verzekerd zijn, daar rijdt hij mee op de weg. De oude polo is zijn ‘bosauto’, de four wheeldrive suzuki gebruikt hij voor het zwaardere werk en zijn chevrolet camaro, volgens mij uit 1969, is zijn pronkwagen. Hij is goed in het onderhouden van zijn auto’s, maar zo nu en dan laten ze hem in de steek. De laatste keer dat ik hem in het bos ophaalde, was vorig jaar herfst. De benzinewijzer van de polo doet het niet; Gurra dacht dat er nog voldoende benzine in de tank zat, maar hij bleek wat optimistisch te zijn. Op een mooie herfstmiddag ging mijn telefoon. Het was Gurra, met de vraag of ik druk was. Als hij die vraag stelt, weet ik dat hij ergens staat met een niet functionerende auto.

Deze zonnige zondagochtend ging het om de camper. Gisteravond was hij in Jokkmokk en toen hij naar huis wilde rijden, startte de camper niet. Hij kreeg een lift van een kennis en vanmorgen had hij iemand nodig om de camper naar huis te slepen. Na een snel ontbijt voor mij en een kop koffie voor Gurra reden we in zijn golf naar Jokkmokk. Het gesprek onderweg ging wat moeizaam; Gurra heeft een gehoorapparaat, maar deze laat hij meestal op zijn nachtkastje liggen. Op mijn vraag waar in Jokkmokk de camper staat, antwoordt hij dat er inderdaad veel vogels zijn teruggekomen. Ik heb dus de helft van de tijd de slappe lach en als hij dan ook nog eens opmerkt dat ik niet zo hoef te schreeuwen, pies ik helemaal in m’n broek. De rit naar huis ging zeer gesmeerd. Ik reed in de golf en als ik in mijn spiegel keek zag ik Gurra met een brede grijns achter het stuur van zijn camper zitten en zo nu en dan stak hij enthousiast zijn hand uit het raam voor een ‘thumbs up’. Halverwege de rit belde hij en schreeuwde door de telefoon dat het ‘gaaf was dat het zo goed ging’. Met zo’n 50 km/u reden we over de E45, de binnenland snelweg, en werden we door een totaal van twee auto’s gepasseerd.

Gurra’s huis staat op een heuvel met een schitterend uitzicht over de rivier. Onder aan de steile oprit naar zijn huis stopte ik om de golf af te koppelen en de zwaardere vierwiel aangedreven suzuki op te halen. Maar Gurra wilde kijken of de golf sterk genoeg was om de camper over de steile zandweg omhoog te trekken. Uiteraard lukte dat niet; halverwege de zandweg begon de golf te slippen en kwamen we stil te staan met de hele optocht. Ik liet de golf wat naar achteren rollen zodat Gurra de camper kon afkoppelen. “Ok Rian, dat ging dus niet, maar het was leuk om te proberen. De camper heeft een goede handrem, maar de golf niet. Dat is misschien wel handig om te weten als je zo meteen moet hellingtrekken. Maar voor een vrouw die met karren en tractors kan rijden, moet dat geen probleem zijn. Anders had ik natuurlijk ook nooit gevraagd of je mij kon helpen; ik wil geen vrouw in mijn auto die niet kan rijden.” Was dat een compliment? Gurra rolde met de camper naar beneden en ik reed de golf omhoog. Aan de sleutelbos zat de sleutel van de suzuki. Ik stapte in en startte de auto, maar in plaats van motorgeronk hoorde ik alleen maar ‘klik’. Er zat geen accu in de suzuki. Gurra ging aan het sleutelen en zette de accu van de polo in de suzuki. Ik startte en opnieuw hoorde ik alleen maar ‘klik’. Gurra ging opnieuw aan het sleutelen, haalde de accu van de polo uit de suzuki, opende de motorklep van de golf en zette de accu van de golf in de suzuki. Een grote grijns verscheen op zijn gezicht toen de suzuki startte. Een paar minuten later reden we met suzuki en camper zijn terrein op. Gurra’s conclusie was dat het ‘goed geoliede’ operatie was en dat we onze zondagmorgen goed hadden besteed.

Nordenskiöldsloppet; blij met mijn race

Het verhaal over de hele wedstrijd is in de maak, maar ik wil jullie laten weten dat ik super blij en tevreden ben over mijn race. Ik had al snel een fijn tempo gevonden waarin ik mijzelf goed voelde en waarmee ik urenlang kon doorskiën. Ik heb mezelf de hele wedstrijd goed gevoeld, de man met de hamer ben ik niet tegengekomen; afgezien van een aantal zware passages heb ik vooral genoten van het skiën door een geweldig landschap, de leuke ontmoetingen en gesprekken bij de controleposten waar ik veelal bekende gezichten zag en het publiek langs het spoor dat ons luidkeels aanmoedigde. Iets na 0.300 uur zondagmorgen, terwijl het langzaam licht begon te worden, kwam ik als 175ste skiër en 10e vrouw over de finish, na 21 uur en 7 minuten skiën. Het gevoel over de finishlijn te skiën is zo overweldigend, erg bijzonder. Erg bijzonder en hartverwarmend vond ik ook de leuke berichten via whatsapp, email en facebook van vrienden/bekenden in Nederland, en ook van bloglezers die ik nog nooit persoonijk heb ontmoet. Wat ontzettend gaaf dat jullie mij tot diep in de nacht volgden!

Mijn lichaam herstelt zich goed, met dank aan de fantastische zorg van Hilde en Stefan; jullie zijn echt goud waard. Maandag en dinsdag heb ik gewandeld en vandaag heb ik op mijn toerski’s gestaan. De pijn uit mijn lijf is verdwenen, ik heb alleen nog wat last van mijn luchtwegen. De komende dagen doe ik het nog rustig aan, de winter verdwijnt langzaam uit Lapland en het hardloopseizoen staat voor de deur!

Vele vragen

Het is vårvinter; lentewinter. De fijnste tijd van de winter. De dagen lengen, de zon klimt iedere dag een stukje hoger en geeft zoveel warmte dat ik buiten rondloop in mijn t-shirt. De tuin raakt bevolkt met koolmezen, lappmezen en taigagaaien, trekvogels verlaten het warme zuiden en vliegen over mijn huis naar het hoge noorden.

Vorig jaar genoot ik tijdens mijn skitocht volop van deze heerlijke lentedagen. ’s Morgens werd ik wakker in een warme zonovergoten tent en tijdens mijn lunchpauzes lag ik soms urenlang te dutten in de zon. De dagen van kou en sneeuwstorm sluimerden ergens in m’n achterhoofd, ver weg, alsof het jaren geleden was. De dag dat ik onderstaande foto nam, skiedde ik voorbij Samenvestiging Parka, over de bergen en door het ravijn richting Kvikkjokk, waar ik twee dagen later aankwam. Terwijl ik van de zon genoot waren mijn gedachten bij de skiërs van Nordenskiöldsloppet die die dag plaatsvond. Nieuwsgierig hoe het met de deelnemende Jokkmokkers zou gaan, nieuwsgierig hoe de elite skiërs het zouden doen, nieuwsgierig hoe de doorsnee skiër de race zou ervaren.
Nu ben ik nieuwsgierig hoe ikzelf de race ga ervaren. Hoe voelt het om aan de start te staan van een 220 kilometer lange tocht? Hoe reageert mijn lijf, mijn hoofd, kan ik het skiën binnen de tijdslimiet van 30 uur, haal ik überhaupt de eindstreep, ga ik het leuk vinden, wanneer kom ik de man met de hamer tegen en hoe sleep ik mij daar doorheen? Veel vragen, over twee weken weet ik het; ik heb mijzelf gisteren aangemeld.

Gehuld in zware sneeuwwolken

Terwijl in Nederland de week begon met heerlijk lenteweer dwarrelden in Jokkmokk dikke sneeuwvlokken neer. Ik kreeg bijna een midwinter gevoel toen ik uitkeek op de kennels van Frosty trails. Olav is met zijn teams onderweg in de bergen en Kristien rijdt ieder week naar het bergstation in Nikkaluokta voor bevoorrading en de nodige ondersteuning. Van zondag op maandag woonde ik in hun knusse gastenverblijf bij de kennels om voor de achtergebleven honden te zorgen; wat oude mannen, loopse dames en het jonge grut. Tika vindt het geweldig leuk om met haar broers en zussen in de grote kennel rond de rennen. En samen met hond Jocke deelt ze ‘woonruimte’ als ik even niet op haar kan letten. Tika, met een poepende Jocke links van haar en rechts wonen Simba en Kiara. Yoga wordt onder de sledehonden steeds populairder. In de loop van de dag reed ik van Koskats terug naar huis en toen ik door Jokkmokk centrum reed werd ik verwelkomd door een stralende zon. Zo zie je maar weer; achter donkere wolken schijnt nog altijd de zon.

De lentewinter

Het is vårvinter; lentewinter. Een heerlijke tijd van de winter. De dagen lengen snel en iedere dag geeft de zon meer en meer warmte. Na een korte winterslaap hebben de berghutten hun deuren geopend en verwelkomt de huttenwaard dorstige bergreizigers met een kop warme sap. Sinds afgelopen weekend heb ik een zitje tegen de zuidkant van mijn huis ingericht; met mijn rug tegen de houten muur en gezicht in de zon voel ik mij de koning te rijk.