Foto impressie

7oo kilometer geskied, nog 600 te gaan!

Skiën door de nacht

image Gisteren skiede ik over een meer met de naam Hästskosjö, toen een sneeuwscooterbestuurder mij staande hield voor een praatje. Carl-Erik was nieuwsgierig geworden en wilde weten waar ik naar opweg was, met mijn volgeladen pulka en hond. Ik vertelde kort mijn verhaal en hij reageerde uitgelaten: “Breng een bezoek aan Stig, hij woont in Olden!” Ik zou langs het kleine dorp Olden skiën en had gepland om tussen Olden en Jänsmässholmen mijn tent op te slaan. Maar de dag verliep anders. Stig is een gepensioneerde man die in een oude school in Olden woont. Eén van zijn hobbies is het volgen van mensen die langs de Zweedse bergketen skiën. Hij wist dat ik in de buurt van Olden was en toen ik de school binnenstapte verwelkomde hij mij met: “Aha, jij bent die Nederlandse met hond Jussi. Willen jullie hier overnachten?” Nu woon ik in een oude school, die tegenwoordig dienst doet als dorpshuis en zo nu en dan overnachten jagers, skiërs, vissers en sneeuwscootermensen hier. Stig is, net als Carl-Erik, goed in praten. Hij vertelt honderduit over de geschiedenis van de school, het dorp, over lange skitochten en sledehondenraces die hier vroeger plaatsvonden. Ik vind het ontzettend leuk als iemand goede verhalen heeft over plekken waar ik doorheen ski en verblijf. Hij heeft een dankbare luisteraar aan mij.

image Ik heb het berggebied verlaten en ski nu voornamelijk door bossen en over moerassen. De afgelopen week heb ik flinke afstanden afgelegd, ruim 30 kilometer per dag, maar door de hoge temperaturen en de zware sneeuw worden de dagetappes korter. De koude tentnachten in de bergen, met zo nu en dan -25, hebben plaatsgemaakt voor relatief warme nachten. Nadeel van de hoge temperaturen is dat ik nu te maken heb met natte sneeuw, zelfs soms regen. Erg triest om te beleven, en ook te horen van locals, dat de winters steeds warmer worden. Komt er een tijd dat we voor een echte winter naar de Poolgebieden moeten reizen?

image Vlak voor Kallsedet trof ik Anna weer. Dat was een leuk weerzien. Samen brachten we de nacht door in Kallsedet Fjällcenter, gerund door Nederlanders. Wat heerlijk om te worden omringd door Nederlandse gezelligheid; koffiedrinken, kletsen over van alles en nog wat, hulp bij reparatie van Anna’s uitrusting, tips over de komende route, wafels met slagroom en niet te vergeten; ik kon eindelijk mijn verlangen naar vers fruit stillen. image Wat was ik blij met mijn sinasappel en avocado. Al dagen verlangde ik naar vers fruit, met name sinasappel. We vertrokken de volgende dag pas om 15.00 uur, helemaal bijgekomen van onze lange skidagen. Volgens mij had ik een suikerkick van de wafel met slagroom; ik skiede een tijd met mijn hoofdlamp door het inmiddels donkere bos. Ik had nog geen zin om mijn tent op te zetten. Die avond voelde als een koude zomernacht in Vajmat, mijn dorp. Anna hield het voor gezien en sloeg in de avondschemering haar tent op, terwijl ik verder skiede door de donkere nacht.

Jussi in actie

Vandaag hebben wij onze eerste skitocht gemaakt! De sneeuw is nog niet compact genoeg waardoor er zo nu en dan stenen door het witte pak opduiken. Dat is absoluut niet goed voor ski’s. Daarom ski ik nu op mijn oude toerski’s; over een paar krasjes meer hoef ik mezelf niet druk te maken. Aan het begin van zijn ‘skicarrière’ rende Jussi zo hard mogelijk, het was moeilijk om hem in een rustig tempo te laten lopen. Het was tevens zeer moeilijk voor hem om stil te staan bij de start en te wachten totdat ik aangaf dat hij mocht vertrekken. Zodra ik mezelf maar iets bewoog zette hij het luid blaffend op een lopen, terwijl mijn skistokken honderd meter achter ons nog op de grond lagen; ik kreeg niet de tijd ze op te pakken. Ik heb nu een andere hond. Als ik hem roep gaat hij naast mij staan zodat ik hem aan de lijn kan koppelen. Vervolgens loopt hij een paar passen naar voren zodat de lijn strak staat en blijft hij braaf staan wachten totdat ik aangeef dat we kunnen vertrekken. Door de jaren heen is het ook gelukt hem een tempo te leren lopen waarmee hij het uren vol kan houden. Tijdens langere tochten is het belangrijk dat hij een hele dag kan draven, zonder zichzelf overstuur te rennen, wat voor mij een stuk aangenamer skiën is.

Nu is het wit

winter-komt-jussi Ik liep zojuist met Jussi naar buiten voor zijn avondwandeling en toen ik de buitenlamp aandeed zag ik het; het sneeuwt! Ieder jaar maak ik een foto van Jussi op de eerste sneeuwdag. Ook deze avond zat hij weer geduldig in de sneeuw te wachten totdat ik klaar was met mijn camera. Vorig jaar maakte ik op 29 september de eerste sneeuwfoto. Ik ben gek op sneeuw, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik genoten heb van de lange, relatief warme herfst van dit jaar. Maar nu, met nieuwe warme winterschoenen in de kast en een houthok vol hout: Laat die winter maar komen!

Tijd

jussi-herfst Het lijkt wel alsof de tijd sneller gaat naarmate je ouder wordt. De schitterende herfstdagen zijn voorbij. De bladeren liggen op de grond en binnenkort verdwijnen ze onder de sneeuw. De sneeuw die dit jaar lang op zich laat wachten, maar de dag dat ik wakker word en naar een witte wereld kijk, nadert.

Laatste skitocht door winters Lapland

Mijn ski’s staan inmiddels opgeborgen in de schuur. Expeditie Bouwmateriaal was de laatste skitocht van het winterseizoen. Op een woensdagnacht stonden we aan de rand van het Saggat meer en werd ons duidelijk dat een oversteek niet meer mogelijk was. Het ijs had inmiddels het land losgelaten en vertoonde in het midden van het meer donkere plekken. Een snelle oversteek konden we dus vergeten; in plaats daarvan begonnen we aan de lange tocht door het bos. Door ’s nachts te skiën hoopten we op een hard bevroren sneeuwlaag, maar helaas bleef het deze nacht ruim boven nul. Het werd een pittige tocht door zware natte sneeuw; het smeltwater had kleine kabbelende beekjes veranderd in brede woeste beekjes waardoor we genoodzaakt waren bruggen te bouwen. Het leek alsof we nooit het ‘Land in het Midden’ zouden bereiken; na ruim 14 uur skiën zagen we eindelijk een vriendelijk hutje, midden in de zon. De honden rolden zich op, wij rolden ons op; binnen korte tijd bevond iedereen zich in een diepe slaap.

Het leven in een hut is heerlijk simpel. Degene die het eerste wakker wordt gaat uit bed om de houtkachel aan te maken en een pan gevuld met sneeuw op de kachel te zetten, om vervolgens weer in bed te kruipen en er pas weer uit te komen als het behaaglijk warm is. Onze dagen vullen we met bouwen/schilderen, skitochten, lezen, luieren, zonnen en fantaseren hoe het zou zijn om de rest van ons leven in een berghut te wonen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Mijn Boze Buurman

honden2
Iedereen in het dorp heeft één of meerdere honden. De één kan loslopen, de ander verdwijnt meteen voor een aantal uur en vreet ikweetnietwat uit. De hond van de buurman met de snor kan het goed vinden met de hond van de mijnwerker. Mr. T’s hond vreet het kleine fluffy hondje van de buurvrouw het liefst met huid en haar op. Jussi vindt een jachthondteef erg leuk, van haar mannelijke metgezel wil hij niets weten. Iedereen weet zo onderhand wat ze aan elkaars honden hebben. Iedereen, behalve de boze buurman.

honden Vanmorgen kwam ik hem tijdens een skitocht tegen. Ik was op m’n toerski’s en Jussi liep vrij rond. Hij kwam tegen ons in rijden op zijn sneeuwscooter met daarachter een kar waar drie jachthonden vastgebonden met lange lijnen achter meerenden. Ik riep Jussi terug en liet hem volgen. In eerste instantie wilde ik de boze buurman vrij baan geven door het pad te verlaten en met een ruime boog om hem heen te skiën. Volgen voor Jussi betekent dat hij bij het been dat ik aanwijs op zo’n 30 cm schuin achter mij loopt. Iedereen in het dorp weet dat hij blijft volgen totdat ik zeg dat hij ’vrij’ is. Mijn boze buurman is hardleers. Hij begon te schreeuwen en woest te gebaren dat ik moest blijven staan. Eerst wilde ik hem negeren en gewoon met mijn voorgenomen ruime boog om hem heen skiën, maar tegelijkertijd werd ik erg nieuwsgierig naar wat er zou gebeuren als ik, zoals hij wilde, bleef staan. Ik bleef dus staan, met Jussi zittend tussen mijn ski’s.
De boze buurman stapte van zijn sneeuwscooter liep naar een hond toe en begon aan de lijn te trekken. Onhandig probeerde hij de zwaar tegenstribbelde hond in de kar te tillen. Na een korte worsteling zat de hond eindelijk in de kar. Snel begon de boze buurman hem vast te binden, maar helaas, hij was snel genoeg; de hond sprong uit de kar. Onder luid gescheld en getier tilde de nog bozere buurman de hond weer in de kar. Deze keer bond hij de hond vliegensvlug vast. Nog twee honden te gaan.

Ik had mezelf inmiddels naast Jussi geïnstalleerd en genoot van de heerlijke reep chocola die ik in mijn zak had meegenomen. Ik hoopte dat hij een beetje zou opschieten; om 10.00 uur moest ik op m’n werk zijn. Terwijl ik de tijd op mijn telefoon controleerde bedacht ik opeens dat zijn gestuntel geweldig materiaal zou zijn voor een Youtubefilmpje. Ik zou een heleboel filmpjes kunnen maken onder de titel ’Boze Buurman’. honden3 Volgens mij zou dat een enorme hit worden. Uiteindelijk werd ik opgeschrikt uit mijn dagdromen door de sneeuwscooter die in beweging kwam. Uit fatsoen (en uit angst om overreden te worden door mijn inmiddels buiten zinnen zijnde buurman) stond ik op en verborg ik mijn chololadereep. Zou ik Jussi aan zijn halsband vasthouden als hij langsrijdt? Nee, dat gaat te ver. Ik kan beter mijn hand gebruiken om hem zo vriendelijk en bemoedigend mogelijk naar mijn boze buurman op te steken. In het voorbijgaan zag ik zijn met bloed doorlopen ogen. Arme boze buurman. Erg als je zo door het leven moet.