Uit het leven van een pup

Het verschil tussen een volwassen hond en een pup: Jussi wacht geduldig totdat ik aangeef dat hij de dorpsweg over mag steken. Tika wacht ook, ongeduldig; mag ik al, mag ik, mag ik, mag ik mag ik…ooohh kijk een takje, ik pak em ik pak em! (ik: nee Tika) ok ok ok, ik zit alweer, kijk ik zit en ik wacht (Tika is een halve meter naar voren gekomen, dus ik zet haar terug op haar ‘oude plek’) ok ok, ik zit toch, jeetje pietje precies, kijk dan, ik zit heeeelemaal stil, echt helemaal, ik houd m’n adem in, mag ik nu dan, nu nu nu! (ik: ja toe maar!) Jaaaaa!! Rennen rennen rennen, ik bijt Jussi in z’n nek, oeps dat vond ‘ie niet leuk, doe ik het lekker nog een keer ouwe zuurpruim, jiihaaa!
tika-jussi-wacht

-34, brrrr

koud Vrijdagavond kelderde de temperatuur in een noodvaart naar beneden. Na mijn langlauftraining in Jokkmokk (voor de kenners: 20 kilometer in A2 tempo) zat ik bezweet in de auto en reed ik naar Olga en Jaap in Skabram om even bij te kletsen onder het genot van een overheerlijke cappuccino. Toen ik eenmaal binnen stond merkte ik dat ik zeiknat was, en vrij koud. Twee tellen later zat ik in een veel te groot fleecevest aan de keukentafel terwijl mijn kleding op de verwarming lag te drogen.

waxens Morgens was het -8 en twaalf uur later was het -28. Voor zaterdag stond een skitocht met Isak op het programma, maar toen ik ’s morgens wakker werd en zag dat het -32 was, en het dieptepunt was nog niet bereikt, stelde ik mijn plannen bij. Het werd een rustig dagje thuis met pannenkoeken, warme chocomelk, waxen van m’n ski’s en korte wandelingen met de honden. Tika wilde graag buiten spelen met Jussi, maar Jussi vond het te koud. Binnen vijf minuten zat hij voor de deur in de hoop dat ik hem naar binnen zou laten, terwijl Tika met haar stok door de tuin rende. De kleine dreumes lijkt het niet koud te hebben.

Karamell is depressief

Na weken van somber, vochtig en mistig weer schijnt eindelijk de zon weer! En hoe, een stralend blauwe lucht met een knallende zon. Het voelt bijna als zomer, alhoewel -10 wel wat koud is voor een zomerdag. De hoop op goed schaatsijs, dat was weggedooid, herleeft. Voor vandaag stond intervaltraining op mijn programma, 20 x 400 meter sprint, maar daar heb ik geen zin in. Dit mooie weer vraagt om een lange afstands training, in praattempo, zonder gepraat; Jussi heeft namelijk belangrijkere dingen aan zijn hoofd en wil zeker niet worden gestoord.

Gisteren kwam zijn vriendinnetje Karamell op bezoek. Karamell is depressief. Misschien dat somber weer ook effect heeft op dieren. Ze heeft geen zin om te wandelen, te spelen, eet langzaam; Karamell heeft dus een dipje. Het leek baas Alex een goed idee om haar met Jussi te laten spelen. Misschien dat het mooie weer meewerkte, maar sippe Karamell veranderde binnen een half uur in een blij hondje dat met Jussi wilde ravotten, genoot van een heerlijke wandeling en door ons wilde worden aangehaald. Ook voor honden is het belangrijk om zo nu en dan quality time te hebben met een soortgenoot. Hopelijk voelt zij zich nu wat beter.
jussi-karamell Jussi en Karamell aan de wandel tijdens een zomerdag in juli.

Alaskan husky pups, gevaarlijk!

puppies-frosty-trails
Het is gevaarlijk om bij een nest pups te gaan kijken, erg gevaarlijk. Die kleine pootjes, dikke buikjes, grappige hangoortjes en petieterige staartjes die zo ijverig zwiepen dat hun hele lijfje heen en weer beweegt. Op dat moment neem je ze het liefst allemaal mee naar huis. “Leuk zijn ze hè”, Kristien staat mij stralend aan te kijken. Ja, ze zijn superleuk!

puppy-frosty-trails Ongeveer een jaar geleden begon ik na te denken over wat voor soort hond ik wil na Jussi. Klinkt voor een aantal mensen misschien wat cru; nadenken over een andere hond terwijl je eigen hond nog leeft, maar voor mij is het niet meer dan logisch om een pup aan te schaffen voordat Jussi er niet meer is. De vraag is dan, wanneer is de tijd rijp voor een pup en wat voor een hond wil ik? Voor mij is het belangrijk dat een hond sociaal is, zowel naar mensen als naar andere honden, en houdt van werken. Ik maak veel wintertochten, dus een hond moet tegen koude temperaturen kunnen en het leuk vinden om met mij te skiën. Daarnaast vind ik het een enorme plus als een hond los kan lopen zonder dat hij ’em direct smeert.
kennel-frosty-trails
Olav en Kristien in de kennel van Frosty trails.

Jussi is een kruising border collie en Mechelse herder (een kruising die ik overigens niet aanraad, maar dat terzijde). Hij is ontzettend gehoorzaam en volgt mij op de voet, ook als we rendieren of een hondensledeteam in de bergen tegenkomen. Een Alaskan husky past volgens mij goed bij mij, maar zo gehoorzaam en op een baas gericht zijn zoals een border collie/Melchelse herder is, dat is een Alaskan husky niet. Toch denk ik dat als ik intensief met een Alaskan huskypup werk, en Jussi daarbij gebruik, hij kan leren om bij mij te blijven.
Ik had mijzelf voorgenomen om nog een jaar te wachten met een nieuwe hond, maar nu Olav en Kristien mij vroegen of ik een pup wil van hun laatste nestje, moet ik misschien geen jaar wachten?

Aaarrgghh, beslissingen… de hoogste tijd om op m´n fiets te stappen en door het bos te crossen!

puppykennel-frosty-trails

Schietgrage vingers

vorst-auto
Aaah, nog maar net september en ik heb al drie keer ’s morgens mijn autoruiten schoon moeten krabben. Gisterochtend was het -5, maar het was een koude start van wat later bleek een heerlijke dag. Tekenen dat de winter in aantocht is worden met de dag duidelijker. De mannen in het dorp willen daar niets van weten. Gisteren is de jacht begonnen, sneeuw kunnen ze daarbij niet gebruiken. ’s Avonds sprak ik de buurman met de snor, uiteraard in z’n jachtkloffie, (het zou mij niets verbazen als ze tijdens de jacht in zo’n pyjama met camouflage patroon slapen) luid en duidelijk deed hij verslag van de ontwikkelingen van die dag. Geen eland gespoord, de honden blaften wel een beer, maar deze werd niet geschoten. Wordt vervolgd.

Aangezien ik het inschattings- en schietvermogen van de mannen nog geen fractie van dat van Billy the Kid geef, begeven Jussi en ik ons tijdens het jachtseizoen met reflectiekleding in het bos. In de hoop dat een bijziende 70-plusser met een schietgrage vinger en 2 whisky’s op het verschil kan zien tussen een eland en mijn reflecterende doggy.

jussi-vorst

Een ander leven

”We hadden een leven opgebouwd, maar we hadden geen leven meer. Begrijp je wat ik bedoel?” Malin neemt een slok van haar koffie en kijkt mij vragend aan. Haar man en twee kinderen zitten een stukje verderop te ijsvissen.

Een half uur geleden skiede ik over het Virisenmeer toen een vrouw met twee armen in de lucht naar mij zwaaide en wat schreeuwde. Ik bleef staan en probeerde te horen wat zij zei. Bij haar tweede schreeuw verstond ik ‘fika?!’ (koffie). Ja, dat wilde ik wel.
Toen ik vlakbij haar was begon ze te lachen en verontschuldigde zich voor haar nieuwsgierigheid. Ze vroeg zich af waar ik naartoe opweg was. Ik vertelde haar over mijn tocht door de hele bergketen en al snel praatten we over hoe heerlijk het simpele leven tijdens een tocht is. De basisbehoeften zijn belangrijk en de rest doet er niet zo veel toe. Ik vertelde haar over mijn instelling dat ik zo simpel mogelijk probeer te leven zodat ik niet veel geld nodig om de maandelijkse lasten te kunnen betalen, wat betekent dat ik niet het hele jaar door hoef te werken. Zo heb ik de ruimte om mij met dingen bezig te houden die voor mij waardevol zijn en daarnaast probeer ik mijn ’voetafdruk’ op onze aardbol te beperken door zo basic mogelijk te leven en zo min mogelijk nieuwe spullen aan te schaffen.

Vitabandet-torne-pause

”Onnodige spullen”, hoor ik Malin zeggen. Aan één stuk door vertelt zij over haar ’vorige leven’. Zij en haar man Björn woonden in een hippe buitenwijk in Stockholm. Voordat zij kinderen kreeg, voelde het alsof ze alles had wat haar hartje begeerde. Een leuke man, goede baan, grote vriendenkring, luxe benedenwoning en twee auto’s voor de deur. Soms voelde zij wel de druk van het ’mee moeten doen’, maar deze negatieve gevoelens stopte ze weg. Alles veranderde toen zij een tweeling kreeg, echter niet meteen. Drie jaar lang rende zij, en haar man, van hot naar her. Ze had geen tijd voor haar werk als grafical designer; ze had geen tijd voor haar kinderen; geen tijd voor haar relatie; geen tijd voor een sociaal leven; geen tijd voor vrije tijdsbesteding: alles deed zij half/half en ze voelde zich doodmoe. Daarnaast kwam het haar strot uit dat het in haar vriendenkring alleen maar om designkleding, designprodukten, designmeubels en zelfs designspeelgoed ging. Haar kast in de badkamer lag vol met bodylotions, haarlotions, make-up en de meest dure crèmes. Op een dag opende ze haar kast en dacht ’waar heb ik die rotzooi eigenlijk voor nodig, waar ben ik in vredesnaam mee bezig’. Ook haar partner had genoeg van hun hectische en materialistische leven in de stad. Ze besloten hun leven radicaal om te gooien; verkochten hun huis, één auto en de meeste meubels. Nu wonen zij in een opgeknapte boerderij in Midden-Zweden. Björn heeft zijn baan in de financiële sector achter zich gelaten en heeft van een oude passie zijn werk gemaakt; hij maakt meubels op bestelling. Malin werkt nog steeds als grafical designer, maar voornamelijk vanuit huis en beduidend minder uren.

Vitabandet-torne

”Om nog even hip te zijn Rianne; dit noemen ze downsizing”, Malin kijkt mij met en glimlach aan. ”Dat ik ooit zoveel waarde heb gehecht aan dingen die ik nu compleet overbodig vind, is onbegrijpelijk. Nu geniet ik ervan om mijn man en kinderen te zien ijsvissen. In Stockholm was ik het grootste deel van de tijd geïrriteerd door hun aanwezigheid. Het klinkt te erg voor woorden, maar zo gestresst was ik.”

Doen wat je wilt doen, dat vind ik luxe.
Vitabandet-padjelanta-jussi