As it is in heaven

Onlangs was ik op een schitterende plek, waar ik letterlijk ettelijke malen langs ben gefietst, zonder van haar bestaan af te weten. Als ik naar Aktse bergstation ga, en de imposante berg Skierfe, rij ik met de auto naar de parkeerplaats bij Sitoälvsbron, vervolgens fiets ik 10 kilometer over een bosweg en de laatste 6 kilometer loop ik over een slingerend paadje naar Aktse. Hoe vaak ben ik langs deze magisch mooie plek gefietst, verscholen achter hoge dennenbomen en oude berken? Soms heb je een oude rot in het vak als Tommy nodig om nieuwe plekken te ontdekken.


Zo stel ik mij de hondenhemel voor, waar Jussi nu woont. Een uitgestrekt strand met velden van sneeuw en ijs, omgeven door bos en bergen, waardoor een koude rivier stroomt. Het is goed zo.


Boomstronken en wortels vertellen van een bos dat ooit is geweest.

De magische berg Skierfe.


De hond en de tak

Sinds Tika een flinke tak uit het bos heeft gesleept, begint iedere dag van deze week met hetzelfde ritueel. Ik ruim sneeuw, het heeft de afgelopen week iedere dag gesneeuwd en op dit moment vallen de laatste fijne vlokken naar beneden, de honden zoeken de tak onder de sneeuw. Vervolgens rent Jussi met de tak in zijn bek een aantal rondjes, gevolgd door Tika. Als zij genoeg moed heeft verzameld grijpt ze het uiteinde van de tak en begint hun trek- en duwspelletje. Jussi wint, loopt nog een rondje met de tak en laat hem daarna op de grond liggen. Tika schiet erop af, grijpt de tak en rent zo snel mogelijk naar mij toe. Tika en de tak lopen ontzettend in de weg bij het sneeuwruimen; ik pak de tak en gooi ‘em weg. Tika duikt erachteraan, maar Jussi raakt ook weer geïnteresseerd, hij pakt de tak en het spelletje begint van voor af aan.
honden-stok
honden-stok2
honden-stok4
honden-stok-5
honden-stok-1
honden-stok-3

Bizarre winter

Dit is de meest bizarre winter die ik tot nu toe heb meegemaakt. Als ik door het bos loop waan ik mijzelf in de maand mei. Boomstronken, lage struiken en mos duiken op tussen de oude sneeuwlaag die door de enorme temperatuurschommelingen in elkaar is geslonken. Afgelopen week ging de temperatuur binnen 24 uur van -28 naar +2, en dit is niet de eerste keer. Maandag was het +7; ik hoorde ’s nachts hoe de smeltende sneeuw op de veranda druppelde. Door het spel van smelten en vriezen verandert de sneeuw in een ijsmassa. Overal is het spekglad en op de wegen wordt actief met fijne grind en zand gestrooid. Gisteren skiedde ik met de honden over het moeras van Vajmat naar Tårrajaur en het was zo ijzig en hard dat ik alleen maar bezig was mijn balans te houden terwijl Jussi mij met hoge snelheid voortrok over het scooterpad.

Het instabiele weer maakt mijn training voor Nordenskiöldsloppet niet makkelijk; dan is het te koud om intensief te trainen, vervolgens slaat het weer om naar + graden en keiharde wind waardoor het skispoor ijzig wordt en vol ligt met ‘rotzooi’. Volgens mij heb ik tijdens deze winter nog geen week gehad dat ik normaal kon trainen. En als de winter zo door blijft kwakkelen is het nog maar de vraag of we midden april de 220 kilometer lange race jussi-tornekunnen skiën. Dat wordt een enorme uitdaging voor de organisatie om een goed skispoor te maken.

Vorig jaar skiede ik eind april over het meer Torneträsk in Abisko. Tijdens mijn overtocht sloeg het weer om, van harde wind naar storm. Ik lag twee dagen in mijn tent en de derde dag werd ik wakker met een stralende zon. Toen ik mijn hoofd uit de tent stak schrok ik enorm; het bevroren meer was verdwenen onder een laag water van zo’n 30 centimeter. Het leek alsof mijn tent op een zonnig strand stond en ik uitkeek over een zomers meer.

Op ski’s de eerste zonnestralen tegemoet

Gisteren heb ik de zon gezien! Rond het middaguur was het nog maar -10 en ontzettend mooi buiten. Het duurt nog een tijdje voordat de zon op mijn huis schijnt, maar op een hoger gelegen moeras kon ik van de eerste stralen genieten. Ronduit schitterend! Ik heb een heerlijke skitocht met de honden gemaakt. Nu staat mijn tas gepakt en liggen mijn langlaufski’s in de auto; vandaag staat een lange afstandstraining op het programma. Ik heb nog nooit het langlaufspoor in Kåbdalis geprobeerd, een skigebied dat dertig kilometer van mijn huis vandaan naar het zuiden ligt. Ben erg benieuwd!
skitocht-w2017-2

skitocht-w-2017-4

skitocht-w-2017-13

skitocht-w-2017-12

skitocht-w-2017-14

skitocht-w-2017-8

skitocht-w-2017-5

skitocht-w-2017-6

skitocht-w-2017-9

skitocht-w-2017-10

Taakverdeling bij -40

koudIk ben erg blij dat ik vandaag niet de deur uit moet, het is namelijk -40. Eigenlijk stond skitraining op mijn programma, maar dat kan wachten tot aankomend weekend. Volgens de voorspellingen wordt het zaterdag rond de -5; wat een bizarre temperatuurschommelingen. Misschien dat het nu niet zo vreemd klinkt als ik zeg dat ik over twee dagen, bij -5, in alleen maar een trui ski?

koud-ikVandaag hebben we de volgende taakverdeling: Ik schrijf, drink koffie, eet chocola en gooi hout in de kachel. In de loop van de dag doe ik mijn krachtoefeningen; als ik buiten niet kan trainen moet ik het binnen doen. Jussi houdt de kachel in de gaten; het is belangrijk dat het vuur aanblijft. koud-jussi Zo nu en dan gaat hij naar buiten om een plasje te doen, waarna hij, eenmaal binnen, zonder problemen de taak van kachelwacht weer op zich neemt. Tika houdt buiten een tennisbal in bedwang. De bal is wat wispelturig en heeft de neiging alle kanten op te rollen, maar Tika is zeer alert, de bal heeft geen kans. Soms probeert de bal zich onder de auto te verstoppen, maar Tika weet ‘em te vinden en sleurt ‘em zonder pardon onder de auto vandaan. Zo is iedereen bezig op deze koude winterdag. koud-tika

Honden op een ijsberg

jussi-raamIk vind het zo’n grappig gezicht; zit ik achter mijn bureau staat er opeens een hond voor het raam. Sinds de sneeuw door het warme weer van het dak is gegleden en een ijsberg heeft gevormd op de veranda, staan Jussi en Tika om de haverklap op de berg met hun snuit bijna tegen het raam gedrukt naar binnen te turen. Jussi wil meestal naar binnen worden gelaten. Na lang wachten bij de achterdeur die maar niet opengaat, probeert hij een nieuwe poging bij de verandadeur. Met zijn kijk mij nou zielig zijn hier in de kou blik staart hij mij aan. Zodra ik ook maar iets in beweging kom, rent hij om het huis naar de achterdeur in de hoop dat ik de deze opendoe.
tika-raam
Tika maakt er een spelletje van. Uitdagend zit zij voor het raam en zodra ik mijn handen klap schiet ze de veranda af, rent zo snel mogelijk een rondje door de sneeuw en met een grote sprong landt ze weer op de berg. Soms schiet ze door en hoor ik hoe ze met een doffe dreun tussen berg en deur belandt om vervolgens onverstoord terug te krabbelen, wachtend op een nieuwe klap.