Skiën door de nacht

image Gisteren skiede ik over een meer met de naam Hästskosjö, toen een sneeuwscooterbestuurder mij staande hield voor een praatje. Carl-Erik was nieuwsgierig geworden en wilde weten waar ik naar opweg was, met mijn volgeladen pulka en hond. Ik vertelde kort mijn verhaal en hij reageerde uitgelaten: “Breng een bezoek aan Stig, hij woont in Olden!” Ik zou langs het kleine dorp Olden skiën en had gepland om tussen Olden en Jänsmässholmen mijn tent op te slaan. Maar de dag verliep anders. Stig is een gepensioneerde man die in een oude school in Olden woont. Eén van zijn hobbies is het volgen van mensen die langs de Zweedse bergketen skiën. Hij wist dat ik in de buurt van Olden was en toen ik de school binnenstapte verwelkomde hij mij met: “Aha, jij bent die Nederlandse met hond Jussi. Willen jullie hier overnachten?” Nu woon ik in een oude school, die tegenwoordig dienst doet als dorpshuis en zo nu en dan overnachten jagers, skiërs, vissers en sneeuwscootermensen hier. Stig is, net als Carl-Erik, goed in praten. Hij vertelt honderduit over de geschiedenis van de school, het dorp, over lange skitochten en sledehondenraces die hier vroeger plaatsvonden. Ik vind het ontzettend leuk als iemand goede verhalen heeft over plekken waar ik doorheen ski en verblijf. Hij heeft een dankbare luisteraar aan mij.

image Ik heb het berggebied verlaten en ski nu voornamelijk door bossen en over moerassen. De afgelopen week heb ik flinke afstanden afgelegd, ruim 30 kilometer per dag, maar door de hoge temperaturen en de zware sneeuw worden de dagetappes korter. De koude tentnachten in de bergen, met zo nu en dan -25, hebben plaatsgemaakt voor relatief warme nachten. Nadeel van de hoge temperaturen is dat ik nu te maken heb met natte sneeuw, zelfs soms regen. Erg triest om te beleven, en ook te horen van locals, dat de winters steeds warmer worden. Komt er een tijd dat we voor een echte winter naar de Poolgebieden moeten reizen?

image Vlak voor Kallsedet trof ik Anna weer. Dat was een leuk weerzien. Samen brachten we de nacht door in Kallsedet Fjällcenter, gerund door Nederlanders. Wat heerlijk om te worden omringd door Nederlandse gezelligheid; koffiedrinken, kletsen over van alles en nog wat, hulp bij reparatie van Anna’s uitrusting, tips over de komende route, wafels met slagroom en niet te vergeten; ik kon eindelijk mijn verlangen naar vers fruit stillen. image Wat was ik blij met mijn sinasappel en avocado. Al dagen verlangde ik naar vers fruit, met name sinasappel. We vertrokken de volgende dag pas om 15.00 uur, helemaal bijgekomen van onze lange skidagen. Volgens mij had ik een suikerkick van de wafel met slagroom; ik skiede een tijd met mijn hoofdlamp door het inmiddels donkere bos. Ik had nog geen zin om mijn tent op te zetten. Die avond voelde als een koude zomernacht in Vajmat, mijn dorp. Anna hield het voor gezien en sloeg in de avondschemering haar tent op, terwijl ik verder skiede door de donkere nacht.

Bergketen, eerste etappe

IMG_0606[1] Vanachter het houten bureau in mijn tijdelijke verblijf zie ik zware grijze wolken boven de berg Rödfjället hangen. De berg waar ik drie dagen geleden overheen skiede. Misschien kan ik beter ‘stappen’ schrijven. Stapje voor stapje trokken we de pulka door de nieuwe verse sneeuw tegen de berg op. Ik merkte al snel dat het te zwaar was en besloot de pulka af te koppelen om eerst een spoor te maken. Ik genoot van mijn pulka vrije skitocht onder een stralend blauwe hemel. Tijdens de afdaling rende Jussi blij voor mij uit, niet wetend dat beneden een pulka op ons lag te wachten die we omhoog moesten trekken. Meter voor meter, met tussendoor veel pauzes, kwamen we langzaam vooruit en een halve dag later stonden we voor de tweede keer op de top.IMG_0611[1] Ik pakte mijn lunch en plofte op m’n pulka neer. Met de zon op m’n bol keek ik uit over een fenomenaal berglandschap. Mijn blik volgde ons spoor terug en ik probeerde de plek te vinden waar we afgelopen nacht hadden gekampeerd. Turend door de verrekijker ontdekte ik uiteindelijk onze tentplek, op een steenworp afstand van de voet van de berg. Op de kaart zag ik dat we nog zo’n 9 kilometer moesten skiën om in Tänndalen aan te komen.

Met een volle buike, nieuwe energie, maar een gevaarlijk pijnlijke hak begon ik aan de makkelijke afdaling richting Tänndalen. Een klein anderhalf uur later werd ik omhelst door Stefan, mijn gastheer voor, aanvankelijk, twee dagen. Maar eenmaal in zijn huisje aangekomen werd al snel duidelijk dat het een aantal dagen meer zouden worden; ik had geen huid meer op mijn rechterhak. IMG_0615[1] Door al het gezwoeg heb ik niet goed gevoeld dat mijn hak compleet kapot was. Het advies van de dokter loog er de volgende dag niet om; twee keer per dag schoonmaken, zo min mogelijk mijn schoen aan en donderdag, morgen, moet ik terugkomen. Nu woon ik dus tijdelijk in Tänndalen. Ik heb inmiddels geaccepteerd dat ik een korte vakantie moet houden, zo aan het begin van mijn reis. In het Zweeds luidt het: Det är som det är. Het is zoals het is. Als mijn voet voldoende is hersteld gaan we verder.

De foto’s heb ik gemaakt met mijn Iphone; de kwaliteit laat helaas te wensen over.