1300 kilometer per ski; eerste etappe

Ik zit met een heerlijk gevoel in de lounge kamer van Storvallens jeugdherberg. Een aardig meisje dat hier werkt heeft haar laptop aan mij uitgeleend zodat ik mijn blog kan bijwerken. Het eerste deel van mijn reis zit erop. Net zoals het leven kent een reis veel hoogte- en dieptepunten. Hoe fijn mijn onderkomen in Tänndalen ook was; het voelde als een beproeving om na vier dagen een pauze van 8 dagen te moeten houden. Gelukkig heb ik zolang gewacht totdat mijn voet sterk genoeg was om verder te trekken. Ik heb geen problemen meer gehad. Ik ben zo blij en opgelucht. Als snel kwam ik weer in het ritme en de routines die je ontwikkelt tijdens een lange tocht. De eerste nacht buiten zette ik mijn tent op in keiharde wind. Het eerste wat ik doe is een gat graven voor Jussi. Vervolgens doe ik zijn jas aan en leg ik hem op zijn isoleermatje in het gat waar hij opgerold blijft liggen totdat ik de tent heb opgezet. Voordat ik de tent opzet bouw ik een muur van sneeuw, zodat de tent enigszins beschut staat. Tijdens het opzetten van een tent in harde wind is het belangrijk om alles te zekeren en niets ‘los’ te laten liggen. Haring- en tentboogzakjes hangen aan mijn klimgordel, overige onderdelen stop ik direct in mijn jaszakken. In de tijd dat ik de tent opzet is Jussi verdwenen onder een laag sneeuw.

Ik geniet van de manier van leven tijdens een lange tocht. Primaire basisbehoeften zijn belangrijk; de rest doet er niet zo veel toe. Goed eten, drinken, rusten en nadenken over wat de beste route is; proberen zicht te houden op de weersontwikkelingen. En daarnaast genieten. Zware passages worden gevolgd door een heerlijk zonnige dag met een perfect spoor. Ijzige afdalingen vergen veel concentratie en leveren soms de nodige valpartijen op. Ondanks de lange stijghuiden onder mijn ski’s, die tijdens het afdalen wat afremmen, duwt de pulka mij met een noodvaart over ijzige vlaktes. De kunst is om te blijven staan en stukken met sneeuw te vinden waarop je ‘in de remmen’ kan gaan. Het is een regelrecht vlieg- en kunstwerk spektakel.

Een tocht van ruim 1300 kilometer vergt de nodige planning. Het is te zwaar om al mijn eten + Jussi’s eten mee te slepen, daarom heb ik 8 dozen met eten verstuurd naar plaatsen waar ik langs ski. In Storvallen heb ik mijn eerste doos in ontvangst genomen. Het voelt alsof een eerste etappe, van 160 kilometer, is afgesloten en morgen een tweede etappe begint: van Storvallen naar Valsjöbyn.

Sinds een aantal dagen verkeer ik regelmatig in het leuke gezelschap van Anna; ook zij is onderweg naar Trekriksröset. Soms skiën we samen, soms niet. Het is geweldig om haar belevenissen te horen en elkaar uit te lachen als we staan te prutsen op onze ski’s. Morgen ski ik verder. Anna wacht op een box die onderweg is naar Storvallen, waarschijnlijk vertrekt zij één dag na mij. We hebben afgesproken dat ik in ieder geval in Valsjöbyn op haar wacht, daar heb ik sowieso een rustdag gepland, om weer een aantal dagen samen te skiën. Alles in het leven draait om het vinden van de juiste balans; heerlijk om alleen onderweg te zijn, maar zo nu en dan gezelschap van een ontzettend leuke meid kan ik erg waarderen. Samen lachen en om elkaar lachen, en van elkaar leren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s