Dundret Runt, de skiwedtrijd

Naarmate de dag van de start dichterbij kwam werd ik steeds meer onzeker over mijn deelname als wedstrijdrijder aan Dundret Runt. Wat bezielt me? Ik heb nog nooit een wedstrijd geskied, sta pas twee maanden op klassieke langlaufski’s, ben dus verre van wedstrijdrijder. Mijn onzekerheid steeg naar een hoogtepunt toen ik uit de krant vernam dat mijn skiheld Charlotte Kalla ook zou starten. Kalla is zeg maar de Ireen Wüst van het skiën:dundret9-red Zweeds kampioen, wereldkampioen en Olympisch kampioen. Nadat ik van de eerste schrik was bekomen vond ik het eigenlijk erg gaaf. Tijdens mijn eerste wedstrijd sta ik samen met Charlotte Kalla aan de start; zij voorin en ik helemaal achterin, maar toch! Mijn tweede shock kreeg ik toen ik het krantenartikel verder las. Daarin werd vermeld dat het de eerste Dundret Runt voor Kalla zou zijn, maar dat de wereldbeker baan die de rijders moeten nemen voordat zij aan de 50 kilometerronde beginnen, haar niet vreemd is. Hoezo wereldbeker baan?! Alle rijders? Geen uitzonderingen? Klinkt als een op-en-neer en scherpe-bochten-baan. Als ik iets niet kan is het met hoge snelheid een scherpe bocht nemen. Ik vlieg er altijd uit. Dat is niet erg als ik alleen aan het trainen ben, maar om nu als groentje op een wereldbeker baan uit de bocht te vliegen en andere rijders omver te kegelen (iedereen boos, ik gediskwalificeerd) is een horrorscenario.

Op een zaterdagmorgen stond ik met gemengde gevoelens aan de start. Het was schitterend weer, ik had zin aan de 50 km ronde, maar zag enorm tegen de start en de wedstrijdbaan op. Het startschot viel en iedereen kwam in beweging, meteen ging het omhoog tegen een helling op met de naam Dynamiet Toren; klinkt angstaanjagender dan het is. Uiteraard ging het aan de andere kant naar beneden, gevolg door een aantal scherpe bochten. Ik kan me nog herinneren dat mensen vielen, echter niet door mijn toedoen. Ik probeerde de vallers te omzeilen, helaas was ik niet handig genoeg. Ik viel, een jongen skiede over mij heen, iets wat ik op dat moment niet voelde maar een dag later wel. Snel stond ik op en skiede als een bezetene verder. Ik hoorde de stem van mijn veteraan trainer in m’n hoofd: ”Direct vanaf de start zoveel mogelijk gas geven, de eerste twee kilometer gaan keihard, daarna gaat iedereen in een rustiger tempo skiën.” Ik haakte aan bij drie mannen en al snel was ik van de heftige start bekomen en skiede ik in een fijn en goed tempo met hen mee. Ik genoot van het traject dat door een schitterend landschap liep. Complete families zaten langs de route te picknicken en iedere skiër werd luidkeels door hen aangemoedigd: Heja, heja, heja!

Na 27 kilometer kon ik het tempo van de mannen niet meer volhouden, langzaam verdwenen zij uit het zicht. Ik wilde graag binnen de 4 uur finishen en op mijn trainingshorloge zag ik dat ik ruim onder mijn voorgenomen schema skiede. Bij de volgende controlepost, langs het traject stonden zeven controleposten, kwam ik helemaal alleen binnen; niemand voor of achter mij. Een race moet ook leuk zijn; tijd voor een grapje, wat link kan zijn aangezien de Nederlandse humor wat afwijkt van de Zweedse. Enthousiast vroeg ik de controlepostmensen of ik ’eerste lag’ en ’of Kalla al voorbij was gekomen of dat zelfs zij achter mij skiede’, want ik ging wel erg hard! Na een seconde stilte begon het stel te lachen. Ik lag bijna eerste, Kalla was al voorbij gekomen maar als ik een flinke teug sportdrank zou nemen zou ik haar nog kunnen inhalen! Ik bedankte hen hartelijk en ging ervandoor.

dundret-redIk lag zeker niet eerste en Kalla skiede ongeveer op een uur voorsprong van mij. Na 40 kilometer begon ik echt moe te worden en zware armen en benen te krijgen. De tijden op mijn trainingshorloge hadden een positieve werking. Mijn tempo daalde maar ik was nog steeds super tevreden met mijn gemiddelde snelheid. Zo’n twee kilometer voor de finish haalde een meisje mij langzaam in. Ik zag dat ook zij helemaal stuk zat. Om ons beide moed in te spreken zei ik tegen haar: ”Nog even en dan zijn we er.” Waarop zij woest reageerde: ”HET HOUDT NOOIT OP!!” Ik moest lachen en wilde iets terugzeggen, maar dat ging niet zo goed; ik moest bijna kotsen. Ik had geen zin om over mijn fijne ski outfit te kotsen, dus ik hield de resterende kilometer stijf mijn lippen op elkaar. Na 3 uur 27 minuten en 55 seconden kwam ik kapot, maar blij en voldaan over de finish. Niemand had mij zo snel over de eindstreep verwacht, dus mijn aanhang lag ergens verderop te zonnen, vandaar dat Olga alleen startfoto’s heeft gemaakt (oi, wat baalde ze). Het eerste wat ik dacht toen ik met m’n ski’s in de hand terugliep naar mijn auto: ”Nu heb ik precies een jaar de tijd om mijn techniek te verbeteren. Volgend jaar wil ik onder de 3 uur finishen.” I´ll be back.

Ondersteuning en foto’s: Olga Stam.
Hondoppas en avondmaal kok: Jaap Stam.

4 gedachten over “Dundret Runt, de skiwedtrijd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s