Waar een wil is….

lofoten2
Een van de grootste belemmeringen om niet de dingen te doen die je eigenlijk wilt doen, is de hang van mensen naar zekerheid. Mensen dromen van een leven in Zweden en denken ècht dat ze willen emigreren. In het koffiehuis komen regelmatig Nederlandse toeristen die ook van plan zijn om naar Zweden te vertrekken; na een lang verhaal volgt altijd het destructieve MAAR…Er bestaat klaarblijkelijk een enorme berg met ‘maars’. De ‘maars’ waarom mensen op dit moment niet kunnnen vertrekken, maar later….Staat zo’n iemand voor mijn neus, dan weet ik dat de kans dat zij daadwerkelijk Nederland achter zich laten, zeer klein is. De Nederlanders (Duitsers, Engelsen, Belgen) bij mij in de omgeving bestaan uit stelletjes, singles, gepensioneerden, gezinnen met meerdere kinderen, in alle leeftijden. Ik weet van een aantal dat het niet zonder vallen en opstaan ging, maar ze hebben volgehouden, doorgebeten. Zeker voor een gezin met kinderen is dit soms erg moeilijk. Hoe geweldig is het echter als het lukt om je gedroomde leven op de rails te krijgen, puur door te doen en aan te pakken en niet alleen maar te blijven dromen. Niets gebeurd vanzelf. En ja, je hebt lef nodig.

klimmen Een van de meest gestelde vragen is hoe ben jij in Zweden terecht gekomen en hoe heb je dat gedaan.
Van de landen waar ik heb gereisd, gewerkt en gewoond, heb ik uiteindelijk mijn hart verloren aan Zweeds Lapland. Dat ik mijn leven niet in Nederland wilde leven was mij al snel duidelijk, maar waar wel? Het heeft zo´n tien jaar geduurd, waarvan ik de meeste jaren in de Zwitserse Alpen heb doorgebracht, voordat ik voelde waar ik mezelf wilde vestigen. Hoe ik hier terecht ben gekomen? Mijn ‘vaste’ seizoensbaan in Saas-fee, een dorp gelegen in de bergen van Zwitserland, gaf mij onbegrensde mogelijkheden om mijn passie uit te leven, buitensport; met name klimmen, snowboarden, skiën en trailrunning, daarnaast kon ik tussen de seizoenen door veel reizen. Soms sloeg ik één of meerdere seizoenen over. nz Op deze manier kon ik een half jaar in Noorwegen wonen/werken (ik trainde paarden), heb ik een jaar met een oud busje, volgeladen met klim- en snowboardmateriaal, door Nieuw Zeeland getrokken, waar ik eveneens op grote stations/boerderijen werkte. Mijn laatste lange reis, 13 maanden, maakte ik door Zweden en Noorwegen met mijn Ford Transit bus. busje Om de lange koude winter door te komen zocht ik werk bij bedrijven met sledehonden. Mijn achtergrond met paarden en mijn passie voor buitensport hielp mij al snel aan een baan; ik werd aangenomen bij een bedrijf met Siberische huskies waar ik een half jaar als doghandler en toergids heb gewerkt. Tijdens mijn reis en mijn werk werd het gevoel dat ik in dit land wilde wonen steeds heftiger. Het is ruiger, weidser en minder georganiseerd dan Zwitserland, iets wat mij erg aansprak. De daaropvolgende zomer en winter werkte ik op mijn oude vertrouwde plekje in Saas-fee. Tijdens mijn laatste maanden in de Alpen ging ik opzoek naar een zomerbaan in Zweeds Lapland. Door mijn vele reizen en het werken op verschillende plekken had ik geleerd dat, als je jezelf flexibel opstelt, je van het één in het ander rolt. Het werkt ontzettend goed als mensen weten wie je bent. Een zomerbaan opent vele deuren, zeker als je al een tijd in het land zelf hebt gereisd en gewerkt. Wat ook deuren opent is het hebben van een goede referentie. Het is niet voor niets dat ik zeven jaar lang, na elke reis die ik maakte, mijn ’oude’ baan terugkreeg. De positieve geluiden van mijn Zwitserse chef op emails en telefoontjes van eventueel nieuwe werkgevers hebben ook deuren voor mij geopend. span2

En nu? Nu woon ik met mijn hond in een klein rood huisje, met naast de deur een kleine rode auto, in een klein dorp, maar in een enoooorm bos, net buiten Jokkmokk. Is het nu klaar? Nee, natuurlijk niet, er komen altijd weer nieuwe dromen. En het is heerlijk om te dromen, maar als je iets wilt, moet je doen!
lofoten

4 gedachten over “Waar een wil is….

  1. Super om je verhalen te lezen! Ook hier zijn er helaas (voor nu nog) onoverkomelijke “maars”. Deze hebben eigenlijk allemaal te maken met gouden kettinkjes waar je door de jaren heen geleidelijk aan, onopgemerkt steeds strakker aan vast bent komen te zitten. Maarrr 😉 ze zijn ook aan te pakken en op te lossen totdat de laatste ‘maar’ niet meer bestaat:-) Die dag gaat komen en dan zal ook ik definitief naar Zweden afreizen. Tot die tijd geniet ik van jouw verslagen! 🙂

    Groetjes,

    Robert

  2. Heerlijk om te lezen…inderdaad er zijn toch wat maars en als…bij mij speelt dat ik een paard heb die ik niet kan achterlaten en weinig geld en taal probleem …velen kunnen Engels als tweede taal .. ik ben het nu nog aan t leren… en alweer een maar … ik blijf niet dromen op een keer klap ik de deur dicht en vertrek en zien we wel…ik kan ook goed met paarden overweg en andere dieren…En ik heb talent in olieverf potretten … het gaat mij lukken… we komen steeds dichter.Dit was voor mij een heerlijk stuk om te lezen .Dank U

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s