Jarre in beeld

jarre-blog
Jarre. Pärlälven natuurreservaat. Oerbos. Berenrijk. Het 1000 meter hoge laaggebergte Jarre ligt op een steenworp afstand van mijn huis. Het leek wel of er altijd iets tussen mij en Jarre kwam, maar nu, na ruim 5 jaar, zit ik eindelijk op een grote steen met Kuifje en Jussi en kijk ik uit op het langgerekte Karatsmeer en de minuscule huizen van Vuojat, Larsbo en Berghem. We zijn halverwege onze klim naar boven en, naar wat later bleek, pas aan het begin van onze tocht. Eén rustig dagje Jarre liep uit op een tweedaagse tocht over bergtoppen en door de bossen, moerassen en wateren van het Berenrijk.
jarre-033-blog
Zoiets geweldigs; honden kunnen water ruiken. Jussi’s neus bracht ons naar dit enigszins verscholen paradijselijke meertje. Terwijl hij zijn dorst lest begin ik mezelf verrukt uit te kleden om een duik te nemen, maar als ik mijn voet in het water houd besluit ik ter plekke dat pootjebaden voldoende is; bergmeertjes zijn koud.

jarre-037-blog
Jussi kijkt smachtend toe hoe Kuifje een koekenpan te voorschijn haalt en deze vult met worstjes. Volgens Zweedse traditie prik je de worstjes aan een stok en houd je deze boven een open vuurtje. Gezien het warme droge weer van de afgelopen weken wilden we ons niet aan een vuurtje wagen. Het zou jammer zijn als het oerbos zou afbranden en onze worstjes zouden verbranden.
jarre-030-blog

jarre-045-blog
Uiteindelijk legt hij zich erbij neer dat er geen worstje voor hem in het verschiet ligt. Het erbij neerleggen doet hij, zeer demonstratief, midden op onze etenswaren. Hij doet ons zelfs even geloven dat hij door worstjesgebrek het loodje heeft gelegd, maar daar trappen wij niet in. Na een uitgebreide siesta vervolgen we, met twee volle magen en één lege, onze weg naar de top.

Ieder heeft zo zijn eigen gedachten, staand of zittend boven op een berg. Jussi houdt twee jachtvalken in de gaten die boven onze hoofden cirkelen. Kuifje bedenkt dat hij zijn verrekijker niet bij zich heeft. Deze zou van pas komen hier op de top, uitkijkend op het Berenrijk.

jarre-066-blog
Kuifje mijmert voor zich uit dat het mogelijk is om vanaf Jarre de militaire hut op de top van Udtja te bereiken. Hij heeft eerder in de hut overnacht, maar is nog nooit via Jarre daarnaartoe gelopen. Waarschijnlijk is het niet zo moeilijk om een weg over het moeras te vinden, gezien de droogte van de afgelopen weken. Het enige probleem zou de oversteek van de brede Jarre beek kunnen zijn. Met een vragende blik kijkt hij mij aan. Doen?

De weg achter mij ken ik; de weg voor mij niet. Zonder aarzelen zeg ik dat we verder gaan, door de bossen en moerassen van het Berenrijk naar de top van Udtja. jarre-104-blog

De avond is inmiddels gevallen als we door het oerbos afdalen. Met de duisternis van de nacht hoeven we geen rekening te houden; de middernachtzon is nog volop aanwezig. Bij de Jarre beek aangekomen blijkt het vinden van een goede oversteekplek niet zo makkelijk. Uiteindelijk zien we een stuk waar het niet zo diep is en het water rustiger stroomt. Bij gebrek aan sandalen lopen we met onze bergschoenen door het water, steunend op twee stokken. Jussi zwemt dapper mee en komt door de sterke stroming zo’n 20 meter stroomafwaarts aan land. Na een korte pauze en twee keer mijn sokken te hebben uitgewrongen, wat geen zin heeft aangezien mijn schoenen zeiknat zijn, lopen we verder over het moeras. jarre-109-blog
jarre-126-blog
De vermoeidheid begint ons alle drie parten te spelen. De militaire hut, als een witte stip zichtbaar op de top van Udtja, lijkt nog mijlenver weg. En vanaf nu gaat onze weg alleen nog maar omhoog. We zijn het er unaniem over eens om geen pauze te houden, maar aan één stuk door te lopen. Na wat lijkt een eeuwigheid ploffen we rond middernacht neer op de oude bedden in de militaire barak. Na al liggend wat nootjes te hebben gegeten hebben we nog net genoeg energie om een sober avondmaal te bereiden. In een oud kastje vindt Kuifje een pak hondenbrokken, ver over de datum. Dat zou Jussi worst zijn; gulzig eet hij zijn bordje leeg. Het idee was om een uiltje te knappen en vervolgens onze tocht voort te zetten. De volgende ochtend wordt ik echter wakker gemaakt door Jussi. Hij zit naast mij op bed en tikt met z’n poot op m’n schouder; hij moet naar buiten.jarre-131-blog
Buiten is het sprookjesachtig mooi. Gisteren keek ik vanaf de top van Jarre naar Udtja, nu kijk ik met mijn slaperige kop naar Jarre. Het was een mooie tocht die nog niet ten einde is; tijd om Kuifje uit zijn bed te trommelen en verder te gaan.
jarre-150-blog

jarre-160-blog Midden in een veld met ontelbare kruipbramen houden we een siesta. Kuifje doet zich te goed aan koffie die hij in de hut heeft gevonden, houdbaarheidsdatum maart 2003. Na een aantal slokken besluit hij dat de koffie toch niet zo lekker smaakt. Of ik de rest wil opdrinken?..nee. Ik loop al de hele tocht met een lege emmer in m’n rugzak, nu is het de hoogste tijd om deze te vullen met het Goud van Lapland.
jarre-174-blog

Jussi ligt te dromen tussen de kruipbramen. Wellicht van nieuwe avonturen?
jarre-175-blog

2 gedachten over “Jarre in beeld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s