Mama beer pakt mama eland

Terwijl ik mijn tanden stond te poetsen op een doordeweekse avond hoorde ik mijn telefoon piepen; een sms van Mr. T. Een beer had een eland te grazen genomen, zo’n twee kilometer van mijn huis. Die middag had een vriend van hem met zijn auto door het bos gereden toen een wirwar aan elandsporen op de weg zijn aandacht had getrokken. Een paar honderd meter verderop lag een eland in de berm, dood, maar nog warm. Als ervaren jager zag hij meteen dat het dier kort geleden was aangevallen door een beer.
Ik besloot de volgende dag een kijkje te gaan nemen, met de auto welteverstaan, op aanraden van mr. T: “Die beer blijft in de buurt om de eland te verslepen en op te eten, ga dus niet op je fiets, en laat Jussi thuis.” Hijzelf werkte die week tot zijn grote ergernis in Kiruna, zodoende ging ik er deze keer alleen op uit. Althans, dat dacht ik; toen ik de plaats delict naderde zag ik dat de papa van de familie Mats over de eland gebogen stond, terwijl mama en dochter Mats van een afstandje toekeken. eland Papa Mats, eveneens jager, inspecteerde zorgvuldig het slachtoffer en de omgeving. De eland was een koe en had dit jaar nog een kalf gekregen. Als het moederdier sterft blijft een jong kalf altijd in de buurt roepen naar zijn moeder. De conclusie van papa Mats was, dat het om een beer ging met twee jongen en dat zij naast de elandkoe ook het elandkalf te pakken had genomen. Verder kon hij vertellen dat de beer de eland van de zijkant had aangevallen en vervolgens via een aantal beten in de hals had gedood. De hals en de kop waren zwaar beschadigd, maar de rest van het lijf was nog intact. Toen nog wel, een aantal dagen later was er vrijwel niets meer over van de eland.

Dorpsgenoot Mike, ook jager, plaatste een jachtcamera op de plaats delict. Deze detecteert als er een plotselinge verandering van de omgevingstemperatuur plaatsvindt. Mama beer staat er mooi op. Dit alles in mijn achtertuin.
bjorn

3 gedachten over “Mama beer pakt mama eland

  1. Hei

    Heb je blog gelezen

    Zelf ‘woon’ ik elk jaar een maand in Vikajärvi in Finland (en we zijn er al twee keer een 3 tal maanden geweest), bij de familie van mijn Finse vrouw op ongeveer dezelfde breedtegraad als jouw dorp, nu ondertussen toch al een 12-tal jaar. Heel herkenbaar allemaal, de natuur, de dingen die je beschrijft. Soms trekt het aan ons, gaan we er wonen of niet, denken we dan. Het blijft voor ons een kwestie van springen denk ik: we hebben een te goed inkomen en stabiel leven in België. Zielig, hé. Nou, en toch komt het er op een dag van, ik ben de stad soms zo beu… Goed, ik zal af en toe eens komen lezen. Veel plezier.

    Dries

  2. hoi Rianne, was het de beer die de eland aanviel of andersom, wat is waarschijnlijk? groet anne,
    De herfst lijkt hier in nederland ook ingegaan, de bomen verkleuren al.

  3. Hej Rianne,

    Gelukkig was die beer niet aan je achterdeur; ‘k Denk dat Jussi dan wel heftig zou gereageerd hebben.

    Op onze tocht tussen Kvikkjokk en Saltoluokta hebben we 3 poot sporen van een beer gezien in het bosje waar de schuilhut van Rittak staat. Heb er één goede kunnen fotograferen.

    Mooie foto van de beer.

    ’t beste,
    Daniël

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s